Halil Kıvrık Şiirleri - Şair Halil Kıvrık

Hay binbir yaprağında bitmeyen
iki olasılık
gaipten füsunun kör olmasın emi

Aşk,aşkına konuş
söyleyemediğinde kendini rüzgarla buluştur

Dudaklarından dökülenlerin şelale olmadığını
yüzüne tükürüldüğünde anladı vecize
zahir
Vuku bulan isnat değildi hakikatte

Ateş olmayan yerden duman

Kredim aldığım her soluk,
dudaklara düşen tebessümdü hazineden taşan.
İdeallerimi;
param yokta gönlü zenginliğe göre uyarladım

Anladım ki

Sağ ayağın bataklıkta iken,
sol elin isyanı yürütmüyor fikrini bilinç-sizlik doğrultusunda
bir adım insan soyu
hadi emek-le insan kardeşim

Sen konuşmuyorsun suyun başında

Gözlerin geçen zamanın çökeleği başın yavaştan yavaştan gövdene ağır günlük günaşık umutlar büyütürsün. Bilirim adın göbeğimde soy alacakaranlıklarda kuyunun dibi kadar dar gölgenden okunuyor çeperimde zaman ve derin ve dar halükarda darül hazirun. Dolunayın şefkatinden mahrum gözlerin süzülsün kaplumbağa kadar ömrüm üstüne yeminler sırtımda olmayan bu yükün ağırlığı başım üstünde emir bu yük nabzın delişmenliğinde vicdanlandı sükunumda saklandın araklamadan aralamadan ayırmadan geceni gündüzde kolladım yaşamı. Özeleştirimi verdim ölürken..

Birkaç hususa dikkat etmeli insan
imkansızları sevip,
kördüğümlerin elinden tutup
gözünün karasına bırakmalı.

Koşabiliyorsa ufuklara koşmalı

Bu;
sıcaklık yabancım değil tavında döğülmüş
demir soğukluğu
dirseklerinden saçılmış çürümüşlük
arasanda bulamadığın
dirsek temas aralığında yüzyüze.

Ruhum dedi
tanrılar

Akçasına kaç akçe saydın şüphe düşmüşlüğüne
mermerin akında dikildi karşına
aleladeliği kırarak benzettin olağan hallerinle

Hukukun üstünlüğünün olmadığı,
tüm kavramların ihlal edildiği toplumda,
sövüp saymanın sağlıklı olduğunu,
sessizliğinde
sıradan sözlere yeğlerim.

Dudaklara dokunuyor bir mevsim yükü umut
seni üflüyorum en temiz soluk
boşuna değil bunca irkilmiş emek.

Ayırdına düşmüş aykırıklık güneş oluyor zamana
seninle uyuyup senden duyumsuyorum