Halil Kıvrık Şiirleri - Şair Halil Kıvrık

Mana;
sessiz nesnenin dilenişi değil,
dillenişidir.

Antik çağın filozofları ve matematikçileri ne demiş;
Sarayburnunda

Kabussuz;
düşleri vardı bu toprakların
Sen doğarken
çocukluğunu dev umutlarını bıraktın
çok varisli boş arsalarda.

Bu yerkürede;
mekanik bakışınla mükemmel kimse yok
çorbanın tadı bir tutam tuzunun olmasıyla başlıyor seninle
tuz:
emek ve ter yoğunlaşan realite

Rahmetli Aristo'nun mantığından yola çıkarak! !
Armutun iyisini ''Ayılar ''
yerse
ve
bu sözü göz önüne aldığımız da!
çürüğünüde erdemli -faziletli ''koyunların'' mı yemesi vaciptir

Altınsın;
sözün sükutunda gümüş/ten öte dimağında dağın
farset lehçesi ezber
Odum odum yanarken sarrafın potasında.

Disiplinli bir koşullanmanın na-mütenai

Para benden uzak
ihtiyaçlar canıma yetiyor
ağırlar beynimi ağrı

Tanırdım hayatı-dostum du huzur
üzgündü mutluluk

Az önce
güneş geçti sokaktan

Havalar ısındıkça
genleşiyor sevinç büyümek istiyor
İçimdeki çocuk.

Bırakırlar
yapayalnız güvendiğin diyarlarda bakır küfünde seni.

Adaleti-eşitliği
sorguyu hissettiğinde vicdan ve bilinçte
karar merciinde;

Irmaklara sellerin karışmasından önceydi
ayın şavkı
çakıltaşlarını selamlar
irili ufaklı
basa basa geçerdik
söğüdün yaprağında ışırdı berrak yeşil

Oy ile rakının kaderi aynı
biri sandıkta diğeri şişede durduğu gibi durmuyormuş

hadi bakalım
şimdi buna kaderimin bir oyunu diyelim