Halil Çolak Şiirleri - Şair Halil Çolak

her yağmur damlası rahmet olarak iner yeryüzüne...
ibret al yere inerlerken asla deymez hiçbiri birbirine.
yanmış kavrulmuş toprakla karışırlar candan birbirine...
gel seninle dalalım gönül deryasının sonsuzluğuna
ağlayalım yaşlar neden olur cehennemin sönmesine

bakışında heyecan, sesinde biraz daveti,
yüreğinde sıcacık bir sevgiyi sezdim ben.
o baygın bakışlar ki çok düşündürdü beni
hülyalı bakışlarında heyecan gördüm ben.

yüzünü her gördüğümde yeniden o sevinci

Ayrılıklar matemdir, ayrılık ölüm.
Canlardan ayrılık, dosttan ayrılık.
Mertlikten habersiz namert ayrılık
seni canından eden nankör ayrılık.

Ayrılık kalpte hüzün, ayrılık figan.

Dur yolcu bu toprağa destursuz girilmez
Girenin akıbeti ne olacak asla bilinmez
Bu toprak Türk’ündür ona sahip çıkılmaz
Çanakkale imandan kaledir geçit vermez

Tekbirlerle köpürür şaha kalkar dalgalar

Unutuldu mu yanık dereler
Unutuldu mu millet alacalar
Hamilelerin karnını deşenle
Ermeni’yle dost oldu BEYLER

Bu nasıl zülümdür gardaş

Gelin bir, sayfa açalım aşkın şafağından,
Dönelim gelin duyduğumuz kin garazdan
Bizden evvel erişenler,haz almadı bu işten
Ağlar milletim hasret kaldı mutlu gülüşten.

Dönmek mi? Ne mümkün geri dönmek,

Gezer bir kadın başıboş
Nara atıyor durmadan anla ki
O kadın sarhoş..
Zaman içinde ararsan kendini
Sakın ondan o kadın sarhoş
Halil Çolak26.6.2005 İstanbul

Vazgeçme gönündeki sen bu sevdadan,
Gönlünde kışlar olsa da sen yazı bekle,
Ani güllerin birden sararıp ta solsa da,
İkinci baharda açacak sen gülünü bekle,

Ömür mevsimlerinde geçim zor olmuş,

Rahmet istiyorum ben sağnak,sağnak yağacak
Yağmur istiyorum çorak toprakları yeşertecek
Yangın istiyorum rabbimin aşkıyla beni yakacak
Ne olursun rabbim gönlümü senin aşkınla bırak

Biz dağlarında karlar eksik olmayan
Dokuz ay kış olan şehrin çocuklarıyız
Biz hep sevdalarımızın peşinde koşan
aşk uğruna göçebe kuşlar gibi göçen
karlı dağlarla çevrili köyün çocuklarıyız
Dağlarımız mis kokulu menekşeler açan