Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Bir hüzün buğusuydum gözlerinin daldığı,
Kayboldum ufuklarda, geçip gittim ömründen.
Tükenmiş ümitlerin acılara saldığı
Kırık hayâllerimi saçıp gittim ömründen...

Gözlerinde uzardı sevgiye giden yollar,

Bir bakış hem çıldırtan, mâsum olamaz hem de,
İstemese de kalbim güller açıyor tende.
Bir yanlışlık olmalı, yakışmıyor bu demde.
Kış uykusundan sanki uyandı duygularım,
İstemese de kalbim, güller açıyor tende.

Bir Eylül sabahıydı, vakit çok erken,
Öyle mahzun baktın ki dönüp giderken,
İçimdeki çocuk gitme kal derken
Gözlerin gözlerime takıldı kaldı...

Bir gülüşün vardı ki gönüller yakan,

Akşamın sisli hüznü döküldü bulutlardan,
Süzüldü usul usul bir kaç küçük kuş...
Kanadından döküldü özlemler bahçelere...

İrkildi ağaçlar, titredi dallar,
tek tek düşüyor damlalar şimdi,

Dalgalandı deniz diplerinde yosunlar,
Çıkıp sudan gülümsedi bir deniz kızı
Tutunmuş kollarına deniz yıldızı.
İçli bir bakışla mahcup gülüyor,
Bembeyaz ellerinde bir avuç sızı...

Bir tebessüm olmak isterdim dudaklarında
Mutluluğun rengine bürünüp de ben,
Gözlerinde ışık olup parlamak,
Işıl ışıl bakmak gözlerinden hayata...
En güzel duygulara bürünerek
Hece hece dökülmek dillerinden,

Ne güldük sînede açıp, ne de pembe gül gonca,
Ne güldük râyiha saçıp, hep üç yapraklı yonca.
Solduk, kuruyup döküldük bahçelere boyunca,
Güldük, güldürmek istedik, gülemedik doyunca.

Derdi bizi hoyrat eller, koparıp birer birer,

Durdurun bu ayrılık saatini,
Ne olur durdurun zamanı,
Kopmasın bizi bağlayan zincir.
Mâzi bir bulut olmuş eziyor beni,
Kalbimde hasretin sanma ki sönmüş,
Yakıyor beni!

Bakışları ne duru, nasıl mâsum o gözler?
Cıvıl cıvıl şakıyor, dilinde sanki sözler,
Onlarsız yaşam olmaz, gözler hep onu özler,
Bahçemizde açan gül, papatyadır çocuklar...

Kırgınlık ve kin nedir, öyle bir şey bilmezler,

Bu gün sevgiler doruğa ulaştı,
Gönlümdeki coşku, bak nasıl taştı.
Sevgiler mayalandı içimde,
Sığmıyor kalbime...

Bir başka olmuş kuşların ötüşü,