Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Nice zamanlar ardında
Nice insanlar...
Ve, nice sevgiler...

Ben gibi...
Sen gibi...

Ilık, esen bir meltem, bir çift kanat sesidir,
Dalgalanıp da koşan denizin bûsesidir.
Ellerimde tuttuğum, sırça, aşk kâsesidir,
Huzura dalamazsam, kime gönül koyayım?

Karanlık gecelerin, sabahı olacak mı?

Mahzundu,
Sessizce bakıyordu.
Anlatamıyordu bir türlü
Derdini...
Elindeki kâğıdı büküyor, büküyordu...
Gözleri gözlerimizdeyken

ALÂADDİN YAVAŞÇA'YA

Bezemiş şarkıları bin bir derin ilhamla,
Kiminden neş'e taşar, kimi inliyor gamla...

Seslenir zaman zaman yılların ötesinden,

Usul eser aşk rüzgârı, göz yaşarır, üşür yürek,
Boran olur, yağar karı, dayanmaya mecal gerek.
Saç ağarmış, beniz sarı, dert birikmiş kürek kürek,
Gönül kuşu uçamaz ki, kanat kırık, düşmüş telek...

Hâlenur Kor

Bir peri kanadında, sallanır usul usul,
Minicik ellerinden, umutlar açar nasıl?
Açıyorsa goncalar baharda fasıl fasıl,
Mâsum gülüşlerinden gül yağar çisil çisil...

Pembe bir gül yaprağı, o tâzecik ak teni,

Bir hüzün buğusuydum gözlerinin daldığı,
Kayboldum ufuklarda, geçip gittim ömründen.
Tükenmiş ümitlerin acılara saldığı
Kırık hayâllerimi saçıp gittim ömründen...

Gözlerinde uzardı sevgiye giden yollar,

Bir bakış hem çıldırtan, mâsum olamaz hem de,
İstemese de kalbim güller açıyor tende.
Bir yanlışlık olmalı, yakışmıyor bu demde.
Kış uykusundan sanki uyandı duygularım,
İstemese de kalbim, güller açıyor tende.

Bir Eylül sabahıydı, vakit çok erken,
Öyle mahzun baktın ki dönüp giderken,
İçimdeki çocuk gitme kal derken
Gözlerin gözlerime takıldı kaldı...

Bir gülüşün vardı ki gönüller yakan,

Akşamın sisli hüznü döküldü bulutlardan,
Süzüldü usul usul bir kaç küçük kuş...
Kanadından döküldü özlemler bahçelere...

İrkildi ağaçlar, titredi dallar,
tek tek düşüyor damlalar şimdi,