Halenur Kor Şiirleri - Şair Halenur Kor

Mâzinin çeken esrârı sarınca teni,
Gizemli bir ses çağırır Peradan beni.
Ben düşerim, gönül düşer aşkla yollara,
Can ürperir, ruhum koşar şiir kollara.

Aynalardan gülümseyen âşinâ yüzler,

Hasret bugün yine düğümlendi bağrımda,
Alev alev yanan bir kor yüreğimi yakıyor.
En duygulu, en ateşli sevgiler var şarkımda,
Özlediğim hayâlin bana doğru akıyor...

Uzatınca elimi, sanki tutacak gibi,

Susuz bir kuyudan bakar gibi gözlerin,
Ne bir tepki, ne bir damla yaş, ne bir sevgi kıvılcımı…
Unutturmuş mâzi rüzgârının elleri, silmiş teker teker anıları zaman,
Hatırlıyor musun beni, soruyor musun zaman zaman?

Tozlu yollarda kaldı mı beraber attığımız adımlar?

Özlemek yetmiyor ki, kollarınla sar beni,
Sar ki artık bu hasret kollarında son bulsun.
Çılgın bir âşık gibi yollarında bul beni,
Al da sakın bırakma, bırakma ne olursun...

Bu hasret kavuruyor nasıl da yüreğimi,

Hüzün treninde bir çocuktum bu gece...
Gözlerimi kapatıp gezindim loş kompartmanlarda... Işıksız... Sessiz... Kapkara...
Gözlerini düşündüm, öyle aydınlattı ki birden,
Işığı gözlerimi kamaştırdı.

Gülüşünü düşündüm...

Sessiz gölgeler
Zamanı eler...
Eğilir, bükülür, bilmem ki ne der?
Kimi fısıldar kulağıma
Gõzünde keder...

Bir sevdâ şarkısı söyler dillerim,
Dalar ufka gözüm, durmadan ağlar.
Her an seni diler, açık ellerim,
Kalbimi kanatır görünmez dağlar...

Yudumladım aşkı tatlı sesinden,

Bu bahçede açan bir çiçek vardı.
Kopardılar dalından...
Yoldular bir bir gönül yapraklarını,
Hiç eser kalmadı,
Ne kokusundan, ne alından...

Gözleri buğulanmış, bacaklar çarpık,
Yalpalar sağa sola, elinde şişe...
Şaşılaşmış gözleri, kirpikler kırpık,
Sanki fal taşı gibi, şaşmış bu işe...

Teki görür görür ikili, dönmüyor dili,

Kayseri ilim yuvası, âlimler şehri,
Kimler geldi, kimler doğdu bağrında.
Bir Mimar Sinan ki şânı duyulur
Geçmişte, bugün de, hâttâ yarın da

Eserleri dünyaya en güzel örnek,