Haklılığın Yükü Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Haklılıkla değil,
suskun bırakılmış meydanlarla kavgam var benim.

Bir avuç doğruyu
bin yalanın ortasına bıraktılar.
Ekranlar sustu,
mikrofonlar eğildi,
meydanlar demir bariyerlere yaslandı.
Sonra dönüp dediler ki:
"Konuş!"

Konuştum...

Sesim,
asgari ücretle yaşayan bir işçinin
çatlamış avuçlarından yükseldi.
Sesim,
emekli maaşını pazarda sayan ihtiyarın
titreyen cebinde yankılandı.
Sesim,
üniversite diplomasını
çekmecede saklayan gençlerin
yarım kalmış düşlerine karıştı.

Ama kimse
duymak istemedi gerçeğin ayak sesini.

Çünkü bu çağ,
haklı olanı değil,
en çok bağıranı alkışlıyor.

Çünkü bu çağ,
adaleti değil,
algıyı büyütüyor.

Bir cümle kuruyorsun;
bin sahte başlık düşüyor üstüne.

Bir ekmek diyorsun,
borsayı konuşuyorlar.

Bir çocuk diyorsun,
reyting hesaplıyorlar.

Bir vicdan diyorsun,
trend listelerine bakıyorlar.

Ben haklı çıkmak istemiyorum kardeşim!

Ben,
insanın insana eğilmediği,
ekmeğin utandırmadığı,
çocukların korkmadan güldüğü
bir memleket istiyorum.

Çünkü biliyorum;

En ağır yük,
sırtındaki çuval değildir emekçinin.

En ağır yük,
haklı olduğunu bildiği halde
susmak zorunda bırakılan insanın
yüreğidir.

Bak...

Her gün biraz daha eksiliyor insan.

Betonlar çoğalıyor,
ağaçlar azalıyor.

Binalar yükseliyor,
vicdanlar alçalıyor.

Kalabalık büyüyor,
yalnızlık büyüyor.

Ve biz,
aynı gökyüzünün altında
birbirimize yabancılaşıyoruz.

Yine de...

Bırakmayacağım doğruların elini.

Bir gün,
bütün susturulmuş sesler
aynı nehirde buluşacak.

Bir gün,
ekmek kokusu
barut kokusunu yenecek.

Bir gün,
çocuklar,
adalet kelimesini
yalnızca kitaplarda okumayacak.

İşte o gün...

Haklı olduğum için değil,

insan kalabildiğim için
başım dik yürüyeceğim.

Çünkü haklılık,
tek başına bir zafer değildir.

Haklılık,
insanı insandan koparmıyorsa,
ekmeği bölüştürüyorsa,
yarayı sarıyorsa,
işte o zaman
gerçek bir umuttur.

Ve ben...

Bütün kaybedişlerime rağmen,

o umudun
işçisiyim.