Hakikatin Yalın Yüzü Şiiri - Kasım Kobakçı

Hakikatin yalın yüzü parlarken,
Kalplerin o hissiz kahrı aşılmaz.
Doğanın sırları dilsiz ağlarken,
Yalanlara direnen dağlar sarsılmaz.
*
Akıl pusulası yönünü bulsa,
Dehlizler bilinmez nuruyla dolsa,
Koca evren haklı rengini alsa,
Cihanda kötülük asla barınmaz.
*
Somut kanıtların peşinden koşan,
Engelleri aşıp sularla taşan,
Zirvelere varıp gökleri aşan,
Aydınlık yollardan geri bakılmaz.
*
Evrende geçerli katı kurallar,
Temeli atılmış güçlü binalar,
Yaşamı süsleyen kutlu manalar,
Şüphe denizine katiyen dalmaz.
*
Fikirler fışkıran beyinler hürdür,
Körü körüne bağlananlar kördür,
Sezmek erdemlerin hasıdır, gürdür,
Adilden ayrılıp hataya kalmaz.
*
Asırlar ötesi ulu çehreler,
Karanlık devire düşen gölgeler,
Kurumuş çöllerde serin bölgeler,
Cehalet elinden tasları almaz.
*
Somutlaştığında soyut hevesler,
Gönülde çınlıyor coşkulu sesler,
Ruhu ferahlatır esen nefesler,
Zalimin zulmüne zinhar adanmaz.
*
Bireyler canlanır derin uykudan,
Gönüller beslenir temiz kuyudan,
Bedenler arınır fena kokudan,
Şeffaflık suyuna asla doyulmaz.
*
Umutlar kalplerde ritimle atar,
Güzelim yarınlar sevgiye katar,
Gecenin bağrında yıldızlar yatar,
Şuurun nehrinde zehir bulunmaz.
*
İspatlanmış vaka ortada durur,
Kesinlik zırhıyla hedefe vurur,
Yıkılmaz çınarlar gövdeyi korur.