Hakikatin Tokadı Şiiri - Kasım Kobakçı

Boş gurura kapılıp, yükseklerden uçarsın,
Kendi küçük gölgenden, köşe bucak kaçarsın,
Gözlerine perde mil inmiş, görmez zavallı,
Etrafına zehrini, acımadan saçarsın.
*
Bilgeliğin yolu da, kolay biter sanırsın,
Her yaldızlı yalana, hiç düşünmez kanarsın,
Sözlerin bir fırtına, esip gürler durmadan,
Gerçeklerle yüzleşip, için için yanarsın.
*
Büyük bir derya gibi, dalgalanır amelin,
Hakikati örtmeye, yetmez o cılız elin,
Kibrin esir almışken, zayıf kalmış aklını,
Kötülüğe meyletmiş, kopacak o temelin.
*
Dostluğu bir maskeyle, yüzüne takan sensin,
Masumların canını, sinsice yakan sensin,
Yolun sonu gelince, ne yaparsın kim bilir?
Gözyaşları sel olup, maziye akan sensin.
*
Karanlık gecelerde, yarasalar uyanır,
Yalancı kahramanlar, sahte renge boyanır,
Cesaretin gölgesi, vurmaz senin yüzüne,
Gerçeğin kılıcına, sence kimler dayanır?
*
Cuk diye tam yerine, oturan sözlerim var,
Göğsümün ateşinde, kavrulan közlerim var,
Sanma ki susuyorum, korkuya darıldım ben,
Karanlığı yırtacak, ışıklı gözlerim var.
*
Zehri şerbet diyerek, yudum yudum içersin,
Masumun bahçesinden, gül koparıp biçersin,
Bir gün mizan kurulur, tartarlar günahları,
Kendi çizdiğin yoldan, ağlayarak geçersin.
*
Söylenen her doğruyu, ters yüz edip atarsın,
Riyakar heveslerle, cehalete batarsın,
Hakikatin ışığı, parlar vicdanlarda hep,
En ufak menfaatte, dostlarını satarsın.
*
Şu kısacık ömürde, nedir senin telaşın?
Zehir gibi dökülür, tabağındaki aşın,
Kimseye yarar gelmez, o karanlık kalbinden,
Toprağa düşecektir, göğe değen o başın.
*
Lirik bir rüzgar eser, sözlerim cuk oturur,
Haddini bilmeyeni, o tek kelam susturur,
Benim yolum sevgiden, adaletten yanadır,
Hakikatin tokadı, seni orda durdurur.