Kalbimdeki Yara
Yaktın beni, külüm kaldı
Bir tek adın dilime dolandı
Gitmek sana kolay geldi
Benim içim yangın yeri
Bir cümle bıraktın…
Kalbimin ucuna…
Bir cümle bıraktın kalbimin ucuna,
Vedayı sakladın “iyi bak”ın ardına,
Gidişin sessizdi… ama derindi yara,
Bir veda bıraktın…
Cümlenin en kırık yerinde…
Bir cümle düştü kalbimin ucuna
Ne başı belli, ne sonu var hâlâ
Gözlerin sustu en çok konuşurken
Eve geldim… kokun üstümde
Ceketimde hâlâ sen varsın
Bir sigara daha yaktım
Sanki karşımda oturursun
Aynaya baktım uzun uzun
Sen geciktin… ben çoktan dağıldım
Topladım kendimi, sessizce ayrıldım
Ne büyük sandım seni, ne de vazgeçilmez
Şimdi bakıyorum da… abartmışım seni
Bir ben vardım bekleyen
Bir sabah eksik uyandım hayata
Bir yanım gece kaldı, doğmadı sabaha
Aynalar bile yüzümü tanımıyor artık
Gözlerimde sen varsın… ben yokum sanki
Senden sonra ben…
aynı ben değilim artık.
Bir sabah eksik uyandım hayata,
bir yanım gece kaldı,
Bir sabah eksik uyandım hayata
Bir yanım gece kaldı, doğmadı sabaha
Aynalar bile yüzümü tanımıyor artık
Gözlerimde sen varsın… ben yokum sanki
Yıllar geçti… saçlarıma sessizce düştü aklar
Adını anmadım ama, içimde kaldı izler saklar
Bir yabancı gibi baktım aynadaki yüzüme
Sen gitmişsin çoktan… ben hâlâ o günde
Senden sonra ben…
Sessizliği öğrendim…
Senden sonra ben, aynaya baktım
Kırık yanımı ilk kez anladım
Ne senden kaldım, ne de eskiden
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!