İstanbul gibi kadınsın;
Bir yanın Üsküdar'da gün ışığı,
Bir yanın Beyoğlu'nda gece ışıkları...
Hem huzur verirsin insana,
Hem de aklını biraz karıştırırsın.
Kaç gece bekledim bir haber diye,
Geceler yaslandı kör pencereye,
Meltemin yolunu gözlerken yine,
Ansızın ayazlar vurdu gönlüme.
Bir mektup yazacak eli değince,
Birine geçti demek kolay
Ben de dedim kendime
Adını anmamaya alıştım
Ama susmak unutmak değil
Bazen bir şey oluyor
Gece iner, adın düşer dudağıma
Bir sızı yürür kalbimin ortasına
Seni unutmak bir ihtimal belki
Ama ben… hiç inanmadım zamana
Bir gölge gibi kalmışsın odamda
Kalbimdeki Yara
Yaktın beni, külüm kaldı
Bir tek adın dilime dolandı
Gitmek sana kolay geldi
Benim içim yangın yeri
Bir cümle bıraktın…
Kalbimin ucuna…
Bir cümle bıraktın kalbimin ucuna,
Vedayı sakladın “iyi bak”ın ardına,
Gidişin sessizdi… ama derindi yara,
Bir veda bıraktın…
Cümlenin en kırık yerinde…
Bir cümle düştü kalbimin ucuna
Ne başı belli, ne sonu var hâlâ
Gözlerin sustu en çok konuşurken
Eve geldim… kokun üstümde
Ceketimde hâlâ sen varsın
Bir sigara daha yaktım
Sanki karşımda oturursun
Aynaya baktım uzun uzun
Masada iki bardak, biri hâlâ sıcak
Gitmişsin ama eksilmemişsin odadan
Kapı kapandı, sesin kaldı aralık
Ben hâlâ çıkamadım o son vedadan…
Gitmek zor değil aslında
Artık vakit doldu senden yana,
Beklemek yakışmıyor bana.
Yollar ayrı, umutlar yorgun,
Dönsen bile açılmaz bu kapı sana.
Bir zaman adını dualar bildi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!