Senden sonra ben…
Sessizliği öğrendim…
Senden sonra ben, aynaya baktım
Kırık yanımı ilk kez anladım
Ne senden kaldım, ne de eskiden
Gittin yıllar geçti aradan
Ben sensizliği büyüttüm zamanda
Adını sildim dudaklarımdan usulca
Ama içimde bir ses haykırır hala
Adını sildim dudaklarımdan
Bir akşam üstü yine seni andım,
Penceremde solgun bir ışık…
Adını koyamadım içimden geçenin,
Ne eksik, ne de tamam artık…
Ne bir ses kaldı son vedalarda
Adın savruldu boş sokaklarda
Bir gölge gibi çekildin içimden
Bir gölge gibi çekildin içimden
Sen ve ben…
Bir zamanlar “biz”dik…
Sen ve ben, aynı yolda yürürdük
Aynı göğe bakıp düş kururduk
Bir bakışın yeterdi anlamaya
Artık vakit dolmuşsa geceden yana,
Bir yol düşer kalbin en kuytu limanına.
Ne adın geçer o son vedalarda,
Ne de bir ses kalır ardında, bana.
Bir gölge gibi çekilirsin içimden,
Bir gün anlarsın…
Ama ben bekler miyim… sanmam artık…
Yanımda değilsin… içimde iz var
Adını anmam… dilimde naz var
Eksilmedim ben, değişmedim bak
Ve işin en acısı ne biliyor musun?
Herkes geçti sanıyor…
Gülüyorsun diye iyisin sanıyorlar.
Oysa insan en güzel kahkahasının içinde bile
Bir eksik taşıyor bazen.
Yasemin zamanı geldi
Kokun siner gecelerime
Kalbim kapında bekler
Açılır mı yeniden bilmem
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!