Güzün Vakarı Şiiri - Simya Nuran Aksoy

Eylül sarısını sürer akşama
her dal kendi rengini taşır sessizce
kimse kimseye benzemez artık
gökyüzü bile biraz daha kendince

Bir yaprak savrulur
ardından bir başkası
bırakır kendini boşluğa
dal, eksilen yerlerine bakmaz
yalnızca eğilir rüzgâra

Toprak ağır ağır koyulaşırken
ağaçlar göğe daha yakın durur
içlerinden ince bir sızı geçer
dalları titremeden

Bazı şeyler tutundukça eksilir
yaprak bunu rüzgârdan öğrenir
bırakır kendini
sessizliğin koynuna

Erken iner akşam bu mevsimde
kendi gölgesine sığınır ağaçlar
gölge uzar, zaman yavaşlar
hiçbiri acele etmeden

Uzakta
henüz adı konmamış bir yeşil
toprağın altında uyanmayı bekler

Ve güz
sarı bir sessizlik gibi
geçer dalların arasından

Eksilmeden
yalnızca biraz daha hafifleyerek

2026 Güz'ü 🍂