Han Şiiri - Simya Nuran Aksoy

Bir kapı aralandı vakitsizce
içeri girdim

Ev benim değildi
sofra benim değildi
adımı bile bir başkasının sesiyle öğrendim

Bir bardak su tuttular, adına ömür dediler
yudum yudum eksildi elimde
Bir avuç gökyüzü verdiler
kuşlarla paylaştım
Biraz zaman verdiler
insanlara adadım

Bazen güldüm
bazen kırıldım
bir çiçeğin dalı kadar

Bazen kendimi ev sahibi sandım
Tam o sırada
rüzgâr yerimi hatırlattı

Meğer ne bahçe benimmiş
ne gölge
ne de göğsümde taşıdığım
bunca hikâye...

Üzerine adımı kazıyacağım bir taş aramışım
oysa bastığım yer
sadece bir eşikmiş

Kimi gülerek uğramış kapısından
kimi ağlayarak çıkmış
Ben de bir akşam vakti geldim
omzumda birkaç hatıra
cebimde yarım kalmış dualar

Ne kadar sahip çıktığımı söylesem de
avuçlarımda hiçbir şeyi tutamadım

Bir kuş gökyüzünü aldı benden
bir çocuk zamanı
Ve her giden şey
bir şey bıraktı ardında

Bir akşam vakti
toplanacak bütün emanetler
Sesler susacak
duvarlardan isimler silinecek

Ve ben
geldiğim gibi sessizce
kalkıp gideceğim

Arkamda soğuyan bir çayın buğusu
pencereye düşen son gün ışığı...

Hepsi kalsın
Hoşça kalın

Ağustos 2026