Tükenmişliğin Vakarı Şiiri - Gül Den

İçimde, yıllardır ıslanmaktan çatlamış bir duvarın rutubeti var.
Her tuğlasında senden kalan sessizliğin tortusu gizli.
Dilimde adını anarken bile küle dönen bir sabrın uğultusu asılı; gözlerimde ise kırık hatıralarımızın izi dolaşıyor.

Ve ben, kendini anlatmaktan yorulmuş bir kalbin son imzasını atar gibi gidiyorum.
Dur deme; zira içimin karanlığını artık kimseye emanet edemem.
Bende kalanları senin kalbinde saklayacak bir yer yoktu.
Sırtımdaki kambur bile incindi, “iyiyim” demeyi vefa sanmaktan.

Bir gün bile boynunu eğmedin bana.
O yüzden, kendi yıkıntılarımın arasından sessizce doğruldum ve sadece tükenmişliğin bile bir vakar taşıdığını bilerek gidiyorum.

Birinin hayatında var olmak, bazen en ağır yükü sırtlanmakmış.
Sende yerim olmadığını kabullendim.
Kırılmak kolaydı; toparlanmaksa bir ömrün sermayesiydi.

İnsan en çok, yüzüne kapatılan kapının kolunu içeriden tutar.
Meğer içimdeki en büyük yangını senin dokunmadığın yerler büyütmüş.

Senden değil, sana rağmen kaldığım gece yarılarından yoruldum.
Artık hiçbir kelime bizi yeniden kuramaz.
Dilimizdeki kesikler kapanmaz.

Bu yüzden şimdi, içimde kalan ihtimalleri tek tek toplayıp hepsini sabaha varmayan duaların ipine bağlıyorum.
Senin yolunu sana bıraktım, kendime başka bir ufku seçiyorum.
Sen, gölgeni bir başka yüreğin karanlığına ser; ben ışığımı kendime sakladım.