Güz Geldi Mucizem Şiiri - Safkan Orjinal

Güz geldi Mucizem
Rüzgâr,
dallardan kopan yaprakları alıp savuruyor; tıpkı bir zamanlar
kalbimin içinde savrulan cümleler gibi.
Her sonbahar biraz seni hatırlatıyor bana. Sanki her sararan yaprakta bir hatıran gizli, her serinleyen havada bir sessizliğin yankısı var.
Aşk dediğin şey, bazen bir sabahın sessizliğinde,
bazen bir akşamın yorgunluğunda
ansızın çıkar karşına.
Önce bir sıcaklık olur,
sonra bir alışkanlık...
ama en sonunda bir eksiklik. .
Seninle olan her şey,
Mucizem  yarım kalmış bir şarkının son notası gibi;
söylenmemiş, ama hâlâ dilimin ucunda bekleyen..
Sevda, güz mevsimi gibidir aslında; başlarken
büyüler, sonunda üşütür. Bir zamanlar ellerimiz
Isınsın diye tuttuğumuz eller, şimdi yokluğunda
titriyor. Gökyüzü bile sensiz daha erken kararıyor
sanki. Geceler uzadıkça, kalbimdeki mesafe de
büyüyor.
Bazen düşünüyorum, imkânsız mıydık biz, yoksa
biz mi inandırdık kendimizi imkânsızlığa? Belki de
kader, iki insanı karşılaştırmakla yetiniyor;
kavuşmak onun işi değil.
Güzün ortasında, düşen
her yaprakla biraz daha inanıyorum buna. Çünkü
bazı hikâyeler bitmek için değil, hatırlanmak için
yazılıyor.
Senin adını anmadan bile seni hatırlıyorum artık.
Bir şarkının içinde, bir sokak lambasının altında, bir
kitabın arasında...
Her yerde bir parça sen.
Ama sen, hiçbir zaman tam olarak burada değilsin.
Hep biraz uzaktasın, hep biraz yarım.
Ve ben anlıyorum ki, bazı insanlar sevilmeyi değil,
unutulmayı hak ediyor.
Çünkü her sevda, her güzel
şey gibi, bir gün tükeniyor.
Ama bazı duygular var ki;
tükenmekten çok, sessizce kabuk bağlıyor
içimizde.
Şimdi güz, geldi Mucizem
Rüzgâr soğuk, yapraklar solgun.
Ve ben yine aynı yerdeyim;
seni hatırlamaman
gereken bir mevsimde,
seni hatırlamanın ağırlığıyla...
Belki de aşk, hiçbir zaman tam olmamak demekti.
Belki de sen,
hep eksik kalacak bir tamamlayandın.
Ama bil istedim,
her sonbaharda biraz daha özlüyorum seni
ve biraz daha unutuyorum. Hoşcakal mucizem ben hala o metro istasyonunda  ellerimi bıraktıği o yerde seni bekliyorum