Seni Sesli Sevmekten Vazgeçiyorum

Sevgili Mucizem..
Bunlari sana yazarken içimde bir vazgeçiş yok.
Çünkü insan gerçekten sevdiğinden vazgeçemez.
Yalnızca, bazı sevgileri artık sessiz yaşamayı
öğrenir. Ben de bugün, seni sevmekten değil; seni
sesli sevmekten vazgeçiyorum.
Ne garip...
Bir zamanlar sana anlatacak ne çok şeyim vardı. Bir gün birlikte izleyeceğimiz gün batımlarını,
çıkacağımız uzun yolları, susarak paylaşacağımız
akşamların düşünürdüm.
Şimdi ise bütün hayallerim tek bir cümleye siğiyor:
"Umarim iyisindir."
Sevginin en olgun hâli belki de budur.
Kendini değil, karşındakini düşünmek.
Kendi eksikliğini değil, onun huzurunu istemek.
Biliyor musun Mucizem..
insan, sevdiğini kolay unutamaz Sadece onun
yokluğuna alışır.
Alışmak ise unutmaktan çok farklı.
Çünkü alışmak, acının artik can yakmaması
değil;
onunla yaşamayı öğrenmektir.
Ben seni beklemeyeceğim artık.
Ama senden vazgeçtiğim için değil.
Çünkü beklemek, bir gün geleceğine inanmayı
gerektirir.
Ben ise artik kaderi zorlamyorum.
Eğer yollarımız yeniden kesişirse, bunun için ne
gökyüzünü suçlayacağım ne de zamanı öveceğim.
Sadece gülümseyeceğim.
Belki sen beni tanimayacaksin.
Belki ben seni uzaktan izlemekle yetineceğim.
Belki de birbirimizin yanından iki yabancı gibi
geçeceğiz.
Ama inan bana..Kalbim seni yine tanıyacak.
Çünkü bazı insanlar gözleriyle değil, kalpleriyle
hatırlanır.
Sana söyleyemediğim çok şey kaldı mesala içimde
"Beni biraz daha dinle." diyemedim.
"Gitme." diyemedim.
"Korkuyorum." diyemedim.
"Sensiz ne yaparım?" diyemedim.
İnsan bazen en önemli cümlelerini, en yanlış
sessizliklerin içine gömüyor.
Ben de öyle yapıyorum artık.
Birgün biliyirum dönüp baktiğımda pişman olduğum tek şey
seni sevmek değil.
Sana sevgimi yeterince anlatamamış olmak olacak
Belki de biliyordun.
Belki de hiç bilmiyordun.
Artik bunun cevabını öğrenmeye ihtiyacım yok.
Çünkü bazı sorular cevapsız kaldiğında daha
güzeldir.

Eğer bir gün gökyüzüne bakarken nedensizce içinibir hüzün kaplarsa...
Bil ki o an ben de aynn gökyüzüne bakıyor
olacam..