Beyaz önlüklüler doluştu yine zihnimin dar odasına,
Şakaklarıma dayanan o soğuk metal, sanki bir infaz.
Seni benden söküp almak için her gün kurulan bu pusu,
Damarlarımda dolaşan o ağır, o uyuşturan ilaç uykusu…
Göz kapaklarım ağırlaşırken bile tırnaklarımla duvara,
Adının son harfini kazıyorum, merhem ile kapanmıyor zihnimdeki yara.
Zamanın tozlu raflarında saklıdır o eski hüzünler,
Hangi yöne dönsem, karşımda hep o yaralı dünler.
Rüzgâr saçlarını savurur gibi eserken bu ıssız boşlukta,
Yalnızlık, sahipsiz bir kuş misali çırpınır bu yoklukta.
Sen dindi sanma; gidişin ruhumu her gece inceden ezer;
Sabahın ayazı vurdu önce, saat tam yedi kırk yediydi,
Güneş doğarken verilen sözler, meğer karanlığın feryadıydı.
Yedi kırk dokuzda durdu zaman, o iki dakika, bir ömrün celladıydı,
Bir selamla gelen bahar, bir nefeste biten kışın en ağır inadıydı.
Şimdi yılların ötesinden gelmiş, "İyi misin?" diye soruyorsun,
Söyle; her sabah aynı saatte can alanın sözüne, nasıl güveneyim?
Merhaba ile başlayan cümlelerin
Elveda ile bittiği o sarmaldayım şimdi.
Sigara dumanı gözlerimi yakarken, gözyaşlarıma bahane arıyorum.
Selam vermeye bile cesaret edemediğim cümlelerle yazıyorum.
Kaderim misin yoksa tesadüf mü, bilemedim.
Seni tanımasaydım eğer,
Ben yine yaşamaya devam edecektim belki de.
Belki ara ara gülecektim herkes gibi.
“Umut”tan bahsedenleri başımla onaylayacaktım.
Alaycı bir ifade olacaktı dudaklarımın bir kenarında,
Bir paket sigaranın dumanına hayallerimi gömdüm
Umutlarımı, sabah rüzgârlarının önüne savurdum
Kuytu köşelerde ağlayarak ıslanan yüreğimi
Güneşe asarak kuruttum
O yüzden rengi soluktur gülüşlerimin
Karanlığa hapsettim düşlerimi
Hoş geldin yürek sızım
Yolunu mu de düştün yine gönlümün sokaklarına?
Gidişin sessizdi ama gelişin fırtınalar koparttı bak yine.
Darmadağın ettin, yaktın yıktın…
Yerle bir ettin yine düşüncelerimin gecekondularını.
Günler haftalara, haftalar aylara, aylar yıllara döndü.
Sevdim seni bir zamanlar
Bir erkeğin bir kadını sevebileceğinden çok sevdim
Ver deseydin canını
Kalbimi söküp avuçlarına koyacak kadar çok
Sevdim işte öyle böyle değil
Bir fidanın suyu sevmesi kadar çok
Dün seni görmüşler sevgili
Birlikte oturduğumuz bir kafede
Gözlerin yabancı bir gözlere bakıyormuş
Ve ona da öyle kısık kısık gülüyormuş
Dün seni görmüşler sevgili
Ellerimi ilk kez tuttuğun o kafede
Gecenin koynunda yalnız yürürken adımlarım,
Her taş ve her rüzgâr senin adını fısıldar.
Nevâruz ışığı düşer saçlarına, titrer sükûnum,
Ayın hilâli seher vakti gönlüme naz eder.
Saatler ağır akar, zamanın yükü omuzlarımda,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!