Güner Kaymak Şiirleri - Şair Güner Kaymak

Gurbet dediler, ekmek teknesiymiş
Nice canlar yandı, ateş şehriymiş
Bir lokma için gurur neymiş bilmiyormuş
Tükendik yavaşça gurbet ellerde

Yabancı sokakta selam kesildi

Dert dolu geceler sardı bu canı,
Gözyaşıyla yıktım gurur unvanı,
Bir özlem ki yakar içten insanı,
Hasretin ateşi zormuş efendi.

Yoluna serdim ben tüm sevgilerim,

Taşında gözüktü nenemin izi,
Ağaçlar selâmla açar her sözü.
Sıla özlemiyle yanar her dizi,
Hasretle çağırır Yaylacık beni.

Ekin biçtiğim o sarı tarlalar,

Gün gelir aynaya bakarsın yalnız,
Dudakların titrer, gözlerin ıslaz.
Kalbinin sesini susturamazsın,
Yüreğin döner gelir, iyi hatırla.

Seven gönül asla yârine küsmez,
Gerçek seven sevdiğini hiç üzmez.
Vicdanı olanlar sözünden dönmez,
İhanet edenler mutlu olamaz.

Dostluk satılamaz paraya pula,

İnsandır varlığın özü, mayası
Kalpte yanar aşkın kutsal oyası
Ne ararsan onda bulur rüyası
İnsana niyaz et, insanı sev

Yüzü gülen, gönlü dolu sevdayla

Kahire’den, Benha’dan
dostlara, arkadaşlara
selam ve sevgiler taşıyorum.

Bu defa şehrin varoşlarını gezdim,

Bir babanın gölgesizliğinde büyüdün,
sahnenin ışıklarıyla ısındın.
Tokalaşmakla başlamadı hayat,
ama milyonların yüreğiyle sarıldın sen.

Makyaj aynasında buldun kendini,

Karanlığa umut yakmadan önce
Vicdan kıvılcımı düşsün gönlüne
Nefsine zinciri vur, gerçeği seç
İnsanlığa hizmet eyle kardeşim

Saklamayın gözyaşlarımı,
İzin verin ağlayayım.
Yüreğimde birikenleri
Taşırmadan boşaltayım.

Ne geceye sığabildim,