Gülten Alp Şiirleri - Şair Gülten Alp

Yağmurda yürüyen adamlar var.
Islak caddelerde, hüzün çöktügü saatlerde.
Kederini gizlemek için bir bahaneyle,
yollara atan kendini...

Acıdan geçmiş insanı, dik durmuş harabe yüreğiyle gülmüş insanı, bazen mutluluk ağlatır.
Beklediği yağmurlardır gözyaşlarına gölge...

Pencereni aç güzel günlere.
Kış yorgunluğunu, durgunluğunu, kederlerini unutmak istercesine baharın kokusunu çek içine.
Çık o karanlıktan, vazgeç kendini cezalandırmaktan. Sınandıklarınla sabrı öğreniyorsun, katlanmayı, güçlü olmayı, olgunlugu, yanlışların, yanılgılarınla insansın. Sadece şunu düşün, yalnız değilsin...

Yalnız kim biliyor musunuz?
Acılarını tek başına çekip te
Geceleri sessiz ağlayıp,
Gündüz etrafına gülücükler atandır.
Yalnız kim biliyor musunuz?
Hayatın zorluklarına tek başına göğüs geren

Gücenmişlik var hayata karşı.
Bir iç çekiş, bir geri çekiliş.
Etrafın kalabalık olsa ne olacak kim anlıyor ki? Kim anlamak istiyor ki? Güçlü olmaya çalışmakta yoruyor insanı.
Koca dünyada kimsesiz bir çocuk gibi hırkasının koluna gözyaşlarını silerek devam ediyorsun yoluna. Sahte bir gülümseme takıp yüzüne...

Gülten Alp

Gitmeleri çoğalttım ben. Bir yanım hep üşüyor.
Bir cam kenarı, bir kapı avlusu, bir kaldırım taşı,
bir gül kurusu zaman dile gelsede beni anlatsa. Yürüyorum kafamı kaldırmaksızım sokaklarda.
Gizlediğim gözlerim ıslaktır bakamamya. Zaman nasılda susturuyor insanı. Çekip gidiyorum sessizce, yalnızlık paltosu üstümde...

Kıstık sesimizi hayata karşı,
bir kerede yüksek sesle yaşasak diyorum...

Şimdiye kadar duymadım bir erkeğin "çok güzel toz almışsın, ellerine sağlık" diyenini. Kadınlar, bir çok fedakarlığının karşısında "yapmasaydın, düşünmeseydin bizi" gibi söylemler duyar gerek anne babadan, gerek eşten veya çocuklarından. Yüzlerinde koca bir şaşkınlık, aynada eskimiş bir yüz, askıda düşler ve kalp sızısı. Başını sessizce öne eğip "doğru kim için ne için yaptım" diye düşünürler. Geçip gitmiş koca bir ömürden, nabızları hep başkalarına göre atmış bir yürek yanılıyor muyum?

Gülten Alp

İnsanlar hakkında hiç yanıldın mı diye sordular.
Ön yargı değildi bu tamamiyle sezgisel bir durumdu.
İlk bakışta cözebiliyordum insanları düşüncelerini bile okuyabiliyordum. Hayır dedim yanılmadım ama yanılmak istediğim çok oldu...

Herşeyin farkına varıp ta, insanların içlerini okurken, hala inanma isteği ne kadar hayal kırıcı biliyor musun? Sonrası hep yalnızlık bir kerede beni yanıltsalar ne olur...