Gülten Alp Şiirleri - Şair Gülten Alp

Tükenir insan konuşamayınca, anlatamayınca, anlaşılamayınca çaresiz gözlerle susar...ve tükenir...

Yüküm ağırdır dedim.
Tut dedi, tut elimden paylaşalım.
Gel beraber hesap soralım, kedere dönüşen kadere.
Hep bizi mi buldu yaraları yakamıza iliştirmekte

Ben doğduğumdan beri bu hüznü taşırım yüzümde, bilirsin hep durgun hep yorgun ve olgun. İyi insan olmanın bilinciyle yetiştirdin. İdare etmeyi, sabır göstermeyi, tok gözlü olmayı, incitmemeyi. Kırılsanda kırma derdin, gönül yapan ol yıkan olma, sen benim gölgemsin. Evet annem dizlerimi döveceğim, acılarımla dövüşeceğim, dişlerimi sıkacağım ama ağlamayacağım. Kimin kızı olduğumu hiç bir zaman unutmayacağım...

Ben daha son sözümü söylemedim bu gece efkarlıyım ustam! kap getir ordan iki şiir demlenelim...

Yaşıyoruz işte hayal kırıntılarıyla.
Yalnızlığın dehlizlerinde, umudun valsi
Çok hüzün biriktirdik, yüzümüzden okunur oldu. Yüreğimiz dolu, gözlerimiz dolu, daha fazla yükleme yapma hayat üstü kalsın...

Bir kuşun kanadı kırılsa oturup ağlayacak kadar yufka yüreği olan adamları üzmeyin hanımlar...
Üşüdüm deseniz üstünüze ceketini verirken güvenin ve huzurun sıcaklığı olan. Hastalansanız şefkatle baş ucunuzda sabahlayacak olan. Gözlerinize her daim aşk ile bakan adamları üzmeyin...

Kendini bilmeyene laf anlatma yol ver gitsin.
Bunca yıpranma insanın insana eziyetinden değil mi.
Sen yalnız da kendine yetersin. Denedin yanıldın bilmem kaç kez. Bir mesafen olsun, al eline kitabını, kahveni, müziğini en sevdiğin filmi. Tek derdin yalnızlık olsun. Üzülme senin canın sağ olsun

Oysa sessizliğimin gölgesinde ne çığlıklar gizli. Anlamıyorlar, anlamayacaklarda. Boş boş bakıyorum insan suretlerine, ruh eşimi aramaktan vazgeçtiğimden beri...

Vereceğim bir canım var, onuda saksı da büyütmedim. Vitrin bebeği de değilim. Biraz ellerim nasırlı, yüreğim paslı, kafam dağınık
Ama içimdeki vicdan tek yenildiğim...

Ben sevgiyi yazarım, umudu, acıyı, çileyi, hüznü. Ağarmış günleri, bahara durmuş sevinçli yüzleri, masum çocukları, çiçekleri, kelebekleri yazarım, ama kötülüğü yazmam, kötünün yanında olmam, vicdansıza çanak tutmam. Buna ne kalemim yol verir ne yüreğim elverir. Babamın yedirdiği helal lokma, annemin yastık altı, sofra başı öğütleri ne de doğruluğu, dürüstlüğü, merhameti öğreten vicdanımın sesi izin verir...