Gülten Alp Şiirleri - Şair Gülten Alp

Şairlerinde işi zor...
Aşk yaşarsınız güzel sözler yazmak bize düşer. Ayrılırsınız tesellisi bize düşer.
Kavga edersiniz imalı laf sokmalar için ilk adres.
Sadece aşk mı dostluklar, akrabalar, ayrılık, özlem, yalnızlık, mutsuzluk, keder, sevinç, kıskançlık ne ararsan var, ŞİİR dükkanında...

Bir şiirin buğusunda buldum seni.
Bir şiirin dizelerinde yakaladım gözlerini.
Demem o ki sevgili şiir gibi sevdim seni...

Şiirin şifresi yazarında gizlidir.
Sol anahtarı gibi, bir piyanoya parmak uçlarıyla dokunarak müthiş bir ses bir tını çıkaran bir müzisyen gibi şairinde kaleme dokunarak kelimelerle oynayarak gönüllere akması...

Ben senin en çok neyini öpmek isterdim biliyor musun şiir kokulum. Ne dudaklarını, ne yanaklarını, ne boynunu, ne ellerini ben senin en çok yaralarını öpmek isterdim. Şefkatli buselerimle tüm acılarını içime çekercesine.
Parmak ucu yürüyorsun yarınlarına.
Düşüncesiz düşüncelerle.
Dalgın gözlerinde hayal kırıklıkları.
Neyseleri takıyorsun dudak çukuruna.
Ben senin en çok hüzünlerini bilmek isterdim.

Bu gece bir başka gece şiir kokulum...
Kokusu yüreğime işlemiş, dokunuşu düşlerimle birleşmiş. Rüzgar okşar ruhumun ince bestesini, sarhoş nameler dolanır dilimde, yine sen geldin aklıma. Bu gece bir başka gece şiir kokulum...

Yüreği güzel adamlar vardı yüreği güzel kadınlar gibi gözleri hep uzaklara dalan.
Birbirini düşleyip belkilere sarılan.
Kavuşması imkansız aşklarda savrulan.
Ey yar hasretimsin diyerek şiirler de buluşan...

Vadisinde düşlerimizin bir kara çalı.
Elini atıyor her acı, yürek hanemize.
Uçurum kenarında bir gül dikeni kendine batan. Şiirlerinden vurulan...

Şiir sokağı sakinleri...
Hüzün durağında buluşanlar.
İyi niyetinden vurulanlar.
Vefada yalnız kalanlar.
Aşkta kaybedenler.
Yağmuru kahveyi çok seven dostlar.

İnsan hep keyiftenmi yazar.
Çoğu zaman kederden yazar.
İçine attıklarını kaleme döker.
Şımarık cümleler kuramıyorum bağışla.
Bu ara çok hüzün biriktirdim.
Suskun yılları getirdim, önünüze serdim bağışla...

Oturup siyah beyaz bir fotoğraf karesinde çocukluğumun kulağını çınlattım. Çocukluk arkadaşlarım geldi aklıma, koşup oynadığımız sokaklar, şefkatle baktığım kedilerim. Komşularımız: bir tabakla kapıyı çalar, kokmuştur size de getirdim deyip tatlı bir gülümsemeyle ikram ederlerdi bir tas çorbada olsa paylaşılan (şimdi resimleri paylaşılır oldu) . Sobalarımız vardı. Her kış ailece başında otururduk, bir tarafında çay diğer tarafında kestane ve külünde patates olurdu. Sıcaktı, sımsıcak ısıtırdı içimizi sevgiyle bakan gözler. Samimiyet ve dostluk kokardı demlenen her çay...
Odun, kömür döküldü mü kapıya bir mahalle taşırdı. Şimdi bir poşet taşımaz oldu insanlar...Yardım mı? Ya gösteriş için ya da zamanı gelince yüzüne vurmak için yapılır oldu. İnsan insana zor zamanında gerek diyen insanlar vardı. Komşulara emanet edilirdi kapı anahtarları. Siyah beyaz bir fotoğraf karesinde çocukluğumun kulağını çınlattım ve o eski güzel insanların varlığına şükrederek...

Gülten Alp