Gülten Alp Şiirleri - Şair Gülten Alp

Üzüntülerini de, sevinçlerini de paylaşacak kimsenin olmaması ne hüzün verici biliyor musun? Takılı kalıyor cümleler kursağında, kalabalıklar içinde...

Öyle İşte...

Sen papatyadan taç yap saçlarıma.
Ben sana papatya çayı.
İlk baharım değil son baharım ol.
Her baktığımda beni hiç yanıltmayan
papatya fallarında...

Pardon, kime bakmıştınız?
Yalnız bir kadınsa,
Odasına çekilmiş, hayallerine dalmış.
Çılgın bir kadınsa,
Dışarda, yağmurda gözyaşlarıyla dans ediyor.
Güçlü bir kadınsa,

Bir mum yaktım aydınlatmak için geceyi.
Sessizlikte bir müzik açtım içli bir keman ve bir kadeh şarap sarhoş etmek için bütün kederleri.
Sustum sonra, yasladım başımı pencere kenarına.
Neleri, kimleri yolcu ettim bir bilsen, o pencere kenarında ...

Hayatımıza renk katan insanlar var.
Güleç yüzlü, güzel bakışlı, merhamet yüklü.
Bir de karartan, renklerimizi solduran...

Bazı insanlar öyle güzel rol yapıyor ki.
Mutlu olduklarına inanacağım neredeyse...

Bugün ruhum serseri,
özgürlüğe kanat çırpan kelebek misali,
iplemez bir gülümsemeyle
saldım gitti içimdeki deliyi...

Gülten Alp

Düşlerimden vuruldum anne! bir akşam üstü. Avuçlarımda kaldı heveslerim.
Ne kanatlarım var ne balonlarım çocuk yanım üşüdü.
Bu benimki bir yalnızlık hikayesi, bu benimki hüzün valsi. Yinede gülümsüyorum sabahların umut kapısında

Ömür dediğin bir bardak su imiş.
Bencilleşemedik böldük bölüştük.
Küçüğümüz büyüğümüz farketmedi.
Fedakarlıklarımızın ardı arkası kesilmedi.
En son duygularımızdan düşüncelerimizden verdik,
adına da sabır dedik...

Yüreğimde o kadar kırık varken düşlerimde, düşüncelerim de saçımın bir önemi yok artık...