Gülten Alp Şiirleri - Şair Gülten Alp

Solumdaki hüzünü.
Dudak kıvrımındaki hazanı.
Gözlerimdeki hüsranı,
kimse bilmesin, görmesin diye
ne çok gülmüşümdür sebepsizce...

Toplayıp bavulu vurup kendini asvaltsız yollara, şehirden kaçmalı. Kuş sesleriyle uyanmalı, deniz kokmalı her sabah. Başak tarlaları arasında gelincik toplamalı çocuklugumuza götüren. Bahçe sohbetleri, semaverde çay, gramofonda eski şarkılar. Derin bir nefes almalı yaşama dair. Daralttıkca daraltıyor bu şehir insanı...

Çek gözlerine sürmeyi ey kara gözlü kadın.
Kim demiş yürek umuda küser.
Sen ki ne günler atlattın da başını öne eğmedin.
Her acı gelip sende konakladı da misafirimdir dedin.
Kalk toprağa, çocuğa, kuşa, çiçeğe, şiire elin değsin.
Şahlandır yüreğinde ki umudu sen daha ölmedin....

Birinin samimiyetine güvenip derdini açmak istersin, duymak istediği sadece "iyiyimdir", sen de kısa kesersin. Hem kime ne anlatacaksın, en fazla "geçer geçer bunuda atlatırsın sen güçlü bir insansın" der. Kimse kimseye can yoldaşı değil, dert sırdaşı hiç değil, tek başına acılar içinde susarsın...

Seni yanlış tanımışlar, İç dünyanda yalnız ve mutsuzsun sadece çok iyi rol yapıyorsun. Hayatı ve insanları çözmüş, beklentisiz yaşamayı öğrenmişsin. Kalabalıklardan kaçıp, yalnızlıkta huzur buluyorsun...

Sen sustuğunda be çocuk sen sustuğunda.
Baharlar gelmez, kuşlar göç etmez, çiçekler açmaz, kelebekler kanatlanmaz.
Sen sustuğunda yüreğime yumruk gibi iner bakışların, deli gömleği giyer aklım, yerle yeksan olur avuçlarımda ki çaresizligim. Ne acısı küçücük bedeninde ne hüznü ne olgunluğu ne durgunluğu pembe düşler mavi gökyüzü hani nerde? Griye dönüşür herşey senin suskunluğun be çocuk benim içimi yakar.
Senin suskunluğun be çocuk beni derbeder eder...

Ne çok yol aldık be adam, ne çok vurulduk, kırıldık, incindik, yaralandık sen yorgun ben yorgun.
Sustuk artık konuşunca bir yere varılmıyor anladık.
Şiir demledik harabe yüreğimizde, birileri de sessiz çığlıklarımızı duysun istedik.
Göç etti kursağımızda kalan hevesler, yolu yarılamış düşünceler, dost sandıklarımızdan ne çok hançerlendik.
Verdiğimiz değer karşılıksız çek gibi kaldı elimizde.
Sana baktıkça kendimi gördüm, seni okudukça kendimi çözdüm. Avucumuzda bir düş ölüsü zaman, geçikmiş bir kaç hayal.

Ne çok yol aldık be adam, ne çok vurulduk, kırıldık, incindik, yaralandık sen yorgun ben yorgun.
Sustuk artık konuşunca bir yere varılmıyor anladık.
Şiir demledik harabe yüreğimizde, birileri de sessiz çığlıklarımızı duysun istedik.
Göç etti kursağımızda kalan hevesler, yolu yarılamış düşünceler, dost sandıklarımızdan ne çok hançerlendik.
Verdiğimiz değer karşılıksız çek gibi kaldı elimizde.
Sana baktıkça kendimi gördüm, seni okudukça kendimi çözdüm. Avucumuzda bir düş ölüsü zaman, geçikmiş bir kaç hayal.

Sessiz insanlar bu kadarmı anlaşılmaz.
Doğru ya, konuşanı anlamıyorlar ki susanı anlasınlar

Sessiz sakin büyüyen çocuklardık biz.
Ondandır her yükü sırtlanırızda sesimiz çıkmaz.
Şikayet edecek kimimiz var, nazımızı çekecek...