Gülten Alp Şiirleri - Şair Gülten Alp

Ne halin varsa gör dediklerinden beri çok keyifliyim. Prangalarından kopmuş serseri ruhlu, deli dolu, özgür kelebekler gibiyim. Bir hesap vereceksem eğer oda Yaradanıma derim...

Birde diyorlar ki "Çocuklarınızı özgür bırakın, özgüveni gelişsin" Bu bozuk çağda kime güveneceksin?

Ben düşüncelerimi patavatsızca insanların yüzüne vurmak istemem. Görürüm, duyarım ve susarım.
Kimseyi kırmak, incitmek, hayatına karışmak, kararlarına müdahale etmeyi sevmem. Psikolojik baskı ise en yıpratıcı olanı, benim düşüncelerimi merak ederse sorar bende dürüstçe kibarca söylerim.
Ön yargı ve insanların iç huzursuzlukları dışa yansıyor yeterince mutsuz ve kendini sevmeyen başkasına taşıyor, etrafa öfkeli ve agrasif olarak saldırıyor, kimin ne maske takdığını bilmeden. Kimi ise dünyadan elini eteğiniği çekiyor. Kendi iç dünyasına çekiliyor sakin ve dinlendirici bir edayla içinde kıyametler koparken kimseyi ilgilendirmez der gibi büyük bir ustalıkla gizliyor...

Yüzünden geçmişi okunan kadın!
Öyle mahsun durma, öyle yaralı, öyle ürkek.
Savur saçlarını rüzgara.
Kaldır kafanı gökyüzüne.
Sakın pes etme ve yenilme.
Senin ne çektiğin kimin umurunda...

Ne çok susuyoruz konuşacağımız yerde.
Gönlümüz bir dar ağacı, muhatabı yok cümlelerimizin. Kimse kimseyi anlamıyor nasıl olsa sussanda anlamıyor konuşsanda...

Bu kadar kolaymı, benim hiç mi canım yanmaz,
benim hiç mi içim acımaz.
Annem bile tanıyamadıktan sonra beni, güçlüdür ağlamaz dedikten sonra.
Kimseler anlamaz...

Sen kimsesizlik nedir bilir misin?
Bilmede sarıl sevdiklerine sımsıkı, duygularını gizleme, erteleme, dilinde sevgi sözcüklerini eksik etme.
Öfkeni gösterirken iyide, sevgin neden perdelenmekte...

Kırdığın kalbi bir kez daha düşün, cam değil candır. Umutları, hayalleri, hevesleriyle bir insandır...

Bahar geldi gözleri sürmeli.
Kuşların dönme vakti.
Ağaçlarda çiçek açar.
Papatyalar, gelincikler, başaklar,
mor sümbüller, laleler doğayı süsler.
Tırtılın kelebeğe dönüşme vakti.

Hep denir ya bizi biri gerçekten sevse, değer verse; evet gün gelir biri sever, değer verir, kıskanır, sahiplenir, önemser ve siz görmezsiniz. Kıskanır bunalırsınız, sahiplenir kaçarsınız, önemser önemsemezsiniz, benimser acı çektirirsiniz. Tabii alışık değil bünye ve başkalarının verdiği acıyı o kişiden çıkarırsınız. Sanki dünyada tek siz varmışsınız gibi hayranlık duyar, tek sizi düşünür oysa siz yerinizi yadırgarsınız. Değersizliğe alışık olduğunuz için burnu havada dünyanın merkezi gibi davrananlardan geldiniz ve örnek mi aldınız nedir? Sizde sizi sevene öyle davranırsınız. Dünyanın uydusu falan değilsiniz, kimin öfkesini kimden çıkarıyorsunuz? Bu ne kapris, bu ne ne ukalalık, hal bilmezlik? Yanıp tutuşurdunuz sevgi sevgi diye doğru insana yanlış yaptığınızın farkında değilsiniz galiba taa ki kaybedene kadar... Ufak ufak gider, sizden vazgeçer. Sizin tavırlarınız sessizce gitme saatini gösterir, o da seve seve gider...