Gülten Alp Şiirleri - Şair Gülten Alp

Biz değer verince kaybedenlerdeniz bundandır
yüreğimizdeki sessiz çığlıklar gözlerimizdeki
hüzün......

Gülten Alp

Biz derin düşünüp derin yaşadığımız sürece kaybetmeler ustasıyız...

Biz çelme takana da, tekme atana da, laf sokana da bir yere kadar müsamaha gösterdik. Sonrası geç oldu ama onları sırtımızdan indirdik. Akıllandık mı? O da muamma, iyi niyetimizden kaybettik...

Baştan kaybettiniz bayım!
Güven her şeyden önemliydi.
Biz bileği güçlü olsun istemedik.
Yüreğin güçlü olması yeterliydi...

Ya siz; baylar, bayanlar kahkahanın dibine vuranlar. Vicdanınızdan bir haber var mı?
Kayıplar listesinde birinci sıradaymış...

Uç uçabildiğin kadar Kelebek artık özgürsün.
Tutsağı olma hiç bir arının, dilinde bal kuyruğunda
zehir olanın...

Kelebekler de ağlar mı? Evet, en çokta onlar ağlar. Bu kadar naif ve hassas olupta bu dünyanın acımasızlığına nasıl dayanırlar? Zarif varlıklarıyla güzelleştirmek isterken dünyayı, hayal kırıklığıyla ölümlerini hızlandırırlar belki de...

Birgün kelebekli şiirler yazacağım.
Biri senin için biri benim.
Mutluluktan uçan kelebekler
ve mutlu sonla biten hikayeler

Bazı kadınlar kelebek gibidir bir kere konarlar omuzunuza, avucunuza, yüreğinize sonra uçup giderler ikinci bir şansı vermeden. Yaralı kadınlardır ürkek zarif ve naif kadınlar onların uçarı, hırçın, çocuksu hallerini, sadece kelebek ruhlu adamlar anlar....

Ah! Bu hayatın yükü...
Küçük bir kelebekken, fil gibi ağırlıklar taşırız. Kanatlarımız narinken, güç gösterisi yaparız.
Yok yok biz hiç akıllanmayız...