Gülistan Şiiri - Sabri Servetoğlu

Bir sevdaya düştü gönül,
Yandı da kül oldu bugün.
Adın düştü her nefese,
Dinmez oldu içim, Gülistan.

Geçtim gonca güllerden ben,
Papatyadan, nilüferden.
Bir tek senin hayâlinle
Yeşeriyor ömrüm, Gülistan.

Gece oldun uykularıma,
Gündüz oldun yollarıma.
Sordum seni rüzgârlara,
İz vermedi bahtım, Gülistan.

Kara gözün gece gibi,
Sözün bahar hecesi gibi.
Bir tebessüm yeter bana,
Ömür sürer aşkım, Gülistan.

Deli divâne gezerim,
Her sokakta seni ararım.
Dünya verse bin gülistan,
Değişmem ki seni, Gülistan.

Bir gün kader güler ise,
Hasret sona erer ise,
Ömrümün son nefesinde
Dilimde tek adın: Gülistan.

Gözlerin olmasın sürgün,
Gönlümde tek sesimsin.
Adını her söylediğim,
İçimde nefessin.

Geçtim gonca güllerden,
Papatya, nilüferden.
Bir tek senin uğruna,
Vazgeçtim baharlardan.

Gece iner sessizce,
Hasret çöker gizlice.
Sokak sokak ararım,
Belki gelirsin diye.

Saçların rüzgâr gibi,
Bakışların su gibi.
Bir gülüşün yeter bana,
kalbimin en güzel çiçeğisin.

Deli gönül yorulmaz,
Sevda kolay unutulmaz.
Dünya verse bin çiçeği,
Sen olmayınca açılmaz.

Bir gün yolun düşerse,
Kapım yine açıktır.
Adın düştü yüreğime,
Silinmeyen yazıdır.

Ey gönlümün Gülistan'ı,
Sensin ömrün fermanı.
Ne kadar uzak olsan da,
Aşk yakın tutar sen benimsin.