Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Padişah tahtını kaptırmak olmaz
O yüzden her şerri mübah sayarsın
Kırdığın cevize hesap sorulmaz
Günahın arttıkça dine kayarsın

Gitmeden dönüşümdür sana bitmeyen yollar
Mahsun gecelerin efkâr şarabını içmişim
Sen yalnızlığıma şahit gözyaşlarımın aynası
Ruhumun huzurunda mahuru özlemişim

Yorgunum deyip de kaçma hayattan
Beden yorulsa da gönlünü yorma İnan, her yokuşun bir inişi var
Yeter ki yolunu bilmeze sorma

Soldurma gülünü baharda kalsın
Başladığın işi yarım bırakma

Yorgunum deyip de kaçma hayattan
Beden yorulsa da gönlünü yorma
İnan, her yokuşun bir inişi var
Yeter ki yolunu bilmeze sorma

Soldurma gülünü baharda kalsın

Issızlığı düşlüyorum kalabalıklığımda
Elini uzatsan tutamazsın ki
Sesimdeki sesin yürekli olmadı hiç
Elvedalarımı hiç göremedin
Çözemedim kör düğümlerini

Bir gülüşle kurulur yıktığın.
İnsan, bulacağı değeri kendi seçer.
Düşmanın, vurulacağın yeri bilmezken dostun, tam on ikiden vurur.
Sen susarsan kader konuşur.
Yalnızlık, kalabalık içinde de yaşar; kurtulmaya çalışma; onunla yaşamayı öğren.
Düşünce değil, düşündükçe canın acıyorsa; acılarını sev.

Biz seninle yürüdük mü hiç
Bir orman kalabalıklığında el salladık mı gökyüzüne beraberce
Efkâr çayları demledik mi sevginin ateş sıcaklığında
Dalga seslerine özlem şarkılarımızı katıp ağlaştık mı
Anılara bayram ettirdik mi kapı önlerinde gönlümüzce

Zonguldak karası değmiş ruhunun aynasına
Elleriyle duyurmuş kadınlığın sessiz çığlıklarını
Yalnızlığını,dile getirdiği taşlara söyletmiş
Nehir saçlarıyla örmüş inadın renklerini.
En sinsi kandırılmalara kanmış gibi,
Peşinden gitmiş kendi kendinin.

Mavinin yeşiliyle kucaklaşır Zonguldak
Limanın kollarıyla uzanıyor gönüle
Karası gizlidedir bakışı gözden uzak
Cefakâr işçisine emek ışıyan jale

Tabloyu kıskandıran buğulu yedi tepe

Karadeniz'in hırçın dalgalı kıyısıyla
Bir şehir ki iki kat maden ocaklarıyla
Derinliğinde saklı karaelmasın sesi
Kömürüyle var olur emekçinin nefesi