Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Ne kaldı elinde
Ne kaldı söyle!
Perdesi açılmayan pencereler...
Çiçeği tarumar bahçeler...
Ve yitirdiklerinin dağınıklığı...

Sana baktım sana en çok kavuştuğum yerden
Ayrılıklarını soludum hatırladığımca
Tanımıyorum desem değil
Ya da unuttuğum…
Gün yirmi dört saat bakışsak da
Göremez oldum seni

Efkârına yoldaş başım
Belli ki su olma derdindesin
Azların çoğuna mendil sallıyor sabrın
Dağıldığına değmiyor dağıttığın
Kaderle kavga etmenin sarhoşluğunda,

Öncelik, konuşmadan duysun sesini
İçinin aynası olmalı dışın
Aklına geleni verir sonuçlar
Mucize anlarıdır aldığın her nefes
Ölüme bir kez doğarsın

film gibi değildir hayat
olması gereken olmuyordur
ya da rüya gibidir her şey ayaklarını yerden kesen.
ne o olmayanı keder et kendine
ne de o rüyaya bel bağla
keder, seni tüketir sadece kendini çoğaltarak

Gazipaşa Caddesi

Günlerden sonra düştü yolum...
İlk kez görüyormuşcasına baktım uzaktan
Okumaya çalıştım unuttuklarımı
Kalabalığının telaşeli selamsızlığını seyrettim.

Hadi aç pencereni
Nasibin el sallıyor sabah güneşinde
Kuşlar yeni bir şarkıya geçti çoktan
Ağaçlar en yeşiliyle dinlemeye koyuldu

Şiirlere sığındı konuşmayan sözlerim
susmasa şikâyeti nefeslere koşacak
sarılacak boynuna pusuda gerçeklerim
sevinç yolunu bulup yatağından akacak

Saç örgülerimde kaldı
akasya yapraklarının geliyor, gelmiyor telaşesi.
Yol gözleyen bekleyişlerim
müjdesine koşarken
kalbim yüzümde atardı.

Ahımda ikrarım yok
Açıp solmaya geldim
Acıma az kahır çok
Aklı bulmaya geldim

Derdim insan olmaktır