Gülay Özdemir Şiirleri - Şair Gülay Özdemir

Bana hiç sormadan yüreğine, yüreğimi hapsedip,
sevgimi ele geçiren sen miydin?
Karanlıkta kalmış dünyamı aydınlatırken, Güneşe gerek kalmadan kalbime ışık saçan sen miydin?
Karanlığıma bir ışık gibi doğan, Bedenimin susamışlığındaki;
Gecemin siyahını cümlelerinle süsleyen sen miydin?

Pervasızca sormadan yüreğine
yüreğimi alıp tam ortasına konup,
Ruhumu ele geçiren
Sen miydin?

Sen, anlamsızlığımsın... beni içten içe yıkan,
Hayalini bile kuramayacağın bir güzelliği, darmadağın bırakan.
Ulaşılmaz bir ruhtu o kadın; naif ve derin,

Umursuz Sevgili
Sen hep umursuz değil miydin?

Gün umutla başlar,

Baksana çocuk!
Gökyüzünde kırlangıçlar neden uçmuyor artık?
Kirlettik mi yoksa bu dünyayı?
Baksana çocuk!

Umutlarını yok etme,
Yarınları sabırla bekle,
Gercek olmasada isteklerin,

Umutlar, sandığın kadar uzak değil
çevirmeden
gelecek sayfalarını,

Ve sen...
Düşlerinden kaçtığın oldu mu?
Günler geceye gebe kalmış kara düşlerde.
Geçer geçer diyerek,

Unutursun
Unut gitsin dediğim
ama beni değil.
Sana vermiş olduğum