Gözlerim Şiiri - Serhat Gazi

Kimse duymasın, kimse bilmesin.
Sussun bu şehir, sussun insanlık,
Bizim fırtınamızı kimse sezmesin.
Öyle bir yangın ki bu, sessizce büyüyen,
Dışarıya soğuk, içeriye kıyamet...
Dünya bize hayran kalsın kalmasına da,
Görüp de imrenmesin, bilip de kirletmesin.
​Ben senin gölgende bir ömür tükettim,
Işığım sen oldun, karanlığım sen.
Aynı havayı soluyup sarılamamak nedir,
Bir seni severken bin kez ölmek nedir,
Bunu sadece gece bilir, bir de bu yorgun yürek.
Kader diye sırtlandığım bu ağır hüzün,
Senin adınla hafifledi, seninle anlam buldu.
​Şimdi dinle beni, kulak ver bu feryada,
Yarın ne getirir, hangi ayrılık vurur kapıyı bilinmez.
Olur da senden evvel çalınırsa kapım,
Olur da bu yorgun beden toprağa düşerse erken,
Bir tek vasiyetim var bu dünyaya,
Bir tek borcum var yarım kalan ömrüme...
​Gözlerimi alıp sana versinler...
Gözlerimi sana versinler ki sevgili,
Ben bu dünyadan göçüp gitsem de,
Sana bakmaya devam edebileyim.
Işıksız kalmasın bakışların, kararmasın dünyan,
Kapanmasın benim sana olan son pencerem.
​Sana versinler ki o iki yaşlı damlayı,
Ağlarsan seninle ağlasın,
Gülersen dünyayı yine seninle aydınlatsın.
Ben toprağın altında sessizce yatarken,
Ruhum senin gözlerinde nefes almaya devam etsin.
Çünkü ben seni sadece bir ömür değil,
Gözlerimin görebileceği son ana kadar,
Hatta o andan sonra bile sevmeye yemin ettim...