Gönül Yeter Senden Çektiğim

Gönlümün ocağında harlanır sabır közü
Senin elinden çektim dillerde sitem sözü
Gözyaşım mühürlenmiş akmaz oldu pınardan
Vurgun yedim apansız o vefasız nazardan

Kör kuyularda kaldım ipimi çekenim yok
Yürekte yaralarım sayısız mızraktan çok
Gönül kuşu kanatsız çırpınır dar kafeste
Ne bir nefesten eser ne o eski heveste

Zaman kantarında tartılır bu ağır cefa
Senin gülüşün bana ezelden beri cefa
Hangi kapıyı çalsam yüzüme kapanır dert
Yalnızlık odasında kurulur hoyrat bir taht

Gönül bağım kurumuş bir damla su vermezler
Böyle kara yazgıyı kimseler bilmezler
Gölgesiz sokaklarda adımlarım iz bırakır
Her geçen yabancı yüz bana canımdan yakar

Hasretin demir leblebi boğazıma düğümlenir
Ruhum bu sefil tenden usulca çekilir
Aynalar yabancı bir düş kırıntısı şimdi
Sensizlik bu odada en acımasız şimdi

Göz bebeklerime asılan bu kıyamet sükûtu
Zamanın biley taşında öğütülür her gece
Karanlık odanın tavanında asılı durur
Kimsesizliğin küflü ve ağır esareti

Ruhum göç eden turnaların menzilinden uzak
Toprak kokar nefesim dipsiz kuyulardan
Hüznün demir leblebisi düğümlenir boğazıma
Ağustos sıcağında üşür içimin bağrı

Aynalar kırık dökük bir hakikati haykırır
Yüzümdeki çizgiler asırlık birer harita
Hangi rüzgâr savurur bu küle dönmüş düşü
Sessizliğin çölünde kaybolur bütün izler

Tavan arası sandıklarda saklıdır o veda
Geçmişin hayaleti dolaşır dar koridorda
Hangi nehir arındırır bu derin lekeleri
Gönül çeşmem kurumuş bir damla su vermez

Ufuk çizgisi kanar yavaş yavaş derinden
Mevsimler döner durur kendi ekseninde
Sessizliğin çığlığı yırtar gökkubbeyi
Hangi yola çıksam çıkarım çıkmaza

Zamanın ipliği kopar erir dikişler
Yaralı bir ceylan kaçar avcının elinden
Ben bu gurbet elin kimsesiz misafiri
Toprak örtünür üstüme sessiz ve soğuk