Gönül Kütük Şiirleri - Şair Gönül Kütük

Yaprağı dökülen kırık bir dalda
Yuvasını bozan kuştan soğudum
Şubatta kedere boğulmuş halde
Yazıma küstüren kıştan soğudum

Haram ettikleri bir sade huzur

Sevgilim,
Sana bu sözleri tükendiğim yerden yazıyorum.
Eğer dayanamaz çözülürse dilimdeki mührüm,
Açılırsa kirpiklerimin bukleleri,
Cenneti sakladığın gözlerinde ele veremez artık kendini.
Artık anlamını kaybedip bitap düştü devrik cümlelerim.

Gecene ışık tutup, ne ateşler yaktırdım
Gökyüzünü yıldıza, güneşe diz çöktürdüm
Küstürdüm sabahı da, ne çileler çektirdim
Senin seman özdü de, benim fezam üvey mi?

Bal şerbeti içirip, zehirler mi kusturdum

Ne demiştin sen bana, yüreğine helaldim
Ettiğimiz duanın, kabulü şer mi dersin?
Aşk orucu açtığın, ilk yudumluk zülaldim
Şerbetin berrak olsa, bardağın kir mi dersin?

Aşkın rengi kızılken benim sevdam karbeyaz
Kendini sanıyorsun Rabbim’den sonsuz niyaz
Yüzümde gül açarken gönlüm ki sana ayaz
Düşündüm de aslında vazgeçilmez değilsin

Gülizarda boy veren gülü dalından kırıp
Nasibine niyazla Yaradana yakarıp
O aşiyan kalbinde yer ver diye haykırıp
Seni çok seviyorum diyecektim, vazgeçtim

VİRA BİSMİLLAH

Güneş doğmadan kalkıp, dualara sarıldım
Şeytanın bacağını, kırdım vira Bismillah

Besmele’yi çekerek, başladım her günüme

Tövbe eden kalpte aşk neyin nesi
Atmayan solumla vursunlar beni
Tutulup dildara çıkmazsa sesi
Susmayan dilimle vursunlar beni

Yaklaşıp hasreti ırağa iter

Hani yalandı sevgi,
Gözlerimin çığlık çığlığa ağlayışı,
Kalbimdeki bu çırpınışın sebebi ne peki?
Bağrımın sabahlara kadar bitmeyen sızısı niye bu kadar gerçek?
Bin bir yerimden kırılmışım,
Kırıldığımın farkına bile varmamışım.

Sen şimdi, bu ölümün adına, yalnızlık dersin..

Yok öyle!
Herkes harfini bilsin ve çıkarsın yalnızlıktan!