Gönül Çekilince Şiiri - Yücel Özkü

GÖNÜL ÇEKİLİNCE
Gönül yorulunca akşam çöker,
Sessizlik büyür odalarda.
Söz yüreğe değmezse susar,
Gül kurur dalında.

Vefa ince bir su, akar içten;
Çekilince taş kalır elde.
Saygı çekilmişse gönül evinden,
Sevda üşür kendi gölgesinde.

Bazen gitmek değil, susmak gerek,
Kapıyı sessizce örtüp gitmek.
Ardında kalan son ışığı
Geceye bırakıp gitmek.

Gönül yorulunca gece susar,
Ay düşer kırık camlara.
İnsan bazen kendini bulur
Kendi sessizliğinde.

YÜCEL ÖZKÜ
3 Eylül 2026/08:11