Gönlüne Sığınan Mülteci Şiiri - Mustafa Alp

yaşadığım yerden razı değilim,
duvarları yüksek,
insanları alçak bir memlekette
nefes almak,
yaşamak sayılıyor.

çarşısında vicdan tartılmaz,
teraziler yalnız altını bilir.
bir lokma merhamet aradım,
kasalarında kilit,
dillerinde sabır vardı.

ey gönlü güzel insan,
ben sana ülke değiştirmeye değil,
kendimi kurtarmaya geldim.
pasaportum yorgunluk,
vizem gözyaşı,
bavulum ise kimseye anlatamadığım geceler.

senin gönlüne iltica etmek istiyorum.
çünkü şehirler yoruyor insanı,
kalpler kurtarıyor.

gördüm.
nice saraylar içinde harap olmuş adamlar,
nice viranelerde sultan gibi gülen dervişler.
demek ki ev dediğin taş değilmiş,
insanın sığındığı yürekmiş.

şu dünyanın aklına şaşarım.
hırsı alkışlar,
merhameti zayıflık sanır.
paraya secde edenler,
bir avuç toprağa sığacaklarını unuturlar.

ben çok kapılar çaldım.
kiminin tokmağı altındandı,
ama içi pas tutmuştu.
kiminin eşiği topraktı,
fakat içeri girince cennet kokuyordu.

ey dost,
insan bazen doğduğu yere değil,
anlaşıldığı yere aittir.
çünkü kan bağı kaderdir,
gönül bağı ise seçim.

ben senden ekmek istemiyorum,
bir dilim anlayış yeter.
bir damla samimiyet,
koca ömrün susuzluğunu giderir.

şimdi bütün haritaları yırttım.
yönümü pusulaya değil,
muhabbete çevirdim.
çünkü kuzey de şaşar,
ama temiz bir kalp şaşmaz.

varsın dünya beni yabancı saysın.
ben kendime bile gurbet olmuşken
kim kimi sürgün edebilir?

ey gönül,
kapını açarsan bir insan kurtulur,
kapatırsan yalnız bir adam değil,
bir ömür daha üşür.

ben senin gönlüne iltica etmek istiyorum.
ne makam için,
ne şöhret için,
ne de alkış için.
yalnız şu kirlenen dünyada,
içinde hala insan kalan
bir gönül arıyorum.

ve anladım ki
o gönlün sınırları haritalarda değil,
iyi insanların kalbindedir.
oraya ne pasaport gerekir,
ne de mühür.
yalnızca temiz bir sevgi...

✍️