Gönlüne İltica Şiiri - Mustafa Alp

yaşadığım yerden memnun değilim,
adresim var ama ait değilim,
sokaklar ezberimde, ben kendimde kayıp,
aynaya bakıyorum ben değilim.

bir banka oturdum, gölgesi küstü,
rüzgar bile ismimi yanlış söyledi,
şehir dediğin biraz insan kokmalı,
bu şehir beni hiç dinlemedi.

çay söyledim, dumanı şiir gibi çıktı,
ama tadı eksikti sanki sen yoktun,
garson getirdi, şeker de bıraktı,
ben karıştırdım yine de mutlu olmadım.

kaldırımlar eski ayak izlerimi tanır,
ama ben o adımların sahibi değilim,
bir duvar var içimde, yazılar silinmiş,
ne okusam yarım, ne yazsam benim değilim.

yaşadığım yerden memnun değilim,
bu bir şikayet değil, bir göç hikayesi,
insan bazen kendi içinde sürgün olur,
kalbi olur en uzak ülkesi.

bir kuş geçti cebinde özgürlük,
ben cebimde yarım kalmış yarın,
saat çalışıyor ama zaman durmuş,
ben hala dünün kiracısıyım, yarınsızım.

işte bu yüzden
senin gönlüne iltica etmek istiyorum,
vizem yok belki ama gözlerim açık,
bir bakışına sığınmak istiyorum.

kapını çalsam açar mı kalbin?
bir merhamet bırakır mısın içime?
ben büyük şeyler istemem senden,
bir gel yeter bütün gidişlerime.

çünkü bazı gönüller ülkeden büyük,
haritası yok ama yolu belli,
ve ben senin içinde kaybolmayı
bulunmanın en güzel hali bildim, belli.

eğer kabul edersen beni,
sana adres değil, hikaye veririm,
ve bil ki iltica eden bir kalp
en çok sevmeyi bilen yerdir, derim.

✍🏻