tenini severken rüzgar,
ben sevmekten vazgeçerken rüzgarı
sana kızıl dolu gözlerden acılar bıraktım
ne kadarı ağır bastı kışın
papatya kokan saçlarında..
tenini öperken saçlarım
bu gece kimi görsem seni sordu
anlamsız mimiklerle
duymazdan geldim önce geçiştirdim güzelce
ama ne fayda
laf döndü dolaştı seni buldu
o nerde
Gitmekle gidilmiyor,
Durmakla kalınmadığı gibi
En hudutsuz yolculuklar başlıyor
Yalnızlığının hemen sonrasında..
Üstelik ne gitmek ziyanıdır bu
kuruyor bak bu ıslak hüzünlerde,
ne kaldı senden bana geriye,
tek kişilik yaşadım
bu cennet tadında aşk denilen sancıyı,
damaklarımda daha çok kaldı tadı ..
yokluğuna benzettim herkesi,herşeyi,
bu karanlığın tadı var
bu şehirde
oksijen sınırlı sen yoksun
kimbilir hangi şehirde
kiminle
nerde
Pasında boğulacaksın demir parmaklıklarının
Gel
Neminde nefes alamayacağını bile bile
Ruhunun rutubetini içine çeke çeke
Bir sebep arama gelmek için,
Yolunda düşmesin kıyı egeye,
herşeye yeniden eksiksiz
herşeye sadece seninle
başlamaya hazırım
eğer kendini renklerinden arındırabilirsen
seni seviyorum
herkesten öncü
bu gece keyfim hesap soruyor
senin bıraktığın bu mimiksiz suratıma,
beyaz gelinlik ne de yakışmış
kimbilir kimler kirletti kızıllığıyla beyazını...
işte şimdi yalan söylersin
esnedi zaman dersin
Ne ben gülüyorum sahiden,
Ne sen yalnız değilsin.
Ellerini tutarken
Bulutlu bir hava kılıklı
adamın,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!