Gidişinden Sonra Şiiri - Mustafa Alp

öyle bir an gelecek ki bir gün,
ne bir şarkı, ne bir fotoğraf,
ne de sararmış bir mektup düşecek aklına,
bir eksiklik oturacak yalnızca sofrana.

bir sabah çayı iki kişilik demleyeceksin,
sonra dalıp gideceksin boş sandalyeye.
insan en çok böyle anlarda yakalanır kendine,
unuttum dediği yerden yeniden sever.

benim adım silinir belki dudaklarından,
sesim karışır yılların uğultusuna.
ama kalbinde bir boşluk kalır mutlaka,
ne gelen doldurur onu ne de giden.

çünkü insan bazen birini değil,
onun yanında kurduğu hayatı özler.
bir bakışı, bir sessizliği, bir alışkanlığı,
yokluğu yıllarca içinde gezer.

akşam olur, şehir yavaşça susar,
sokak lambaları yalnızlığı yakar.
herkes evine döner, kapılar kapanır.
ama bazı geceler ev dediğin yer eksik kalır.

bir insan gider bazen sadece gitmez,
bir mevsimi de beraberinde götürür.
gülüşlerin ışığını, sabahların rengini,
geriye uzun bir kış bırakır.

bir gece aynanın karşısında durursun,
saçlarına düşen yılları sayarsın.
ama gözlerinde hala aynı bekleyiş vardır.
çünkü beden yaşlanır, özlem yaşlanmaz.

yağmur vurur pencereye usul usul,
gökyüzü de saklamaz içindekini.
işte o vakit anlarsın bazı ayrılıkların,
bitmediğini takvim yapraklarında.

hatırlarsın sonra yarım kalan sözleri,
tam söylenemeyen cümleleri.
çünkü insanı yaralayan vedalar değil,
söylenemeyen son kelimelerdir.

bir damla yaş düşer yanağından,
sessizce kulağına eğilir.
ve yıllardır kaçtığın gerçeği,
bir fısıltı gibi getirir.

der ki...

bir zamanlar seni herkesten çok seven biri vardı,
yorgunluğunu gözlerinden anlayan.
dünyaya karşı yanında duran,
sana rağmen seni bırakmayan.

ve sen, onu kaybetmenin
bu kadar kolay olduğunu sandın.
oysa bazı insanlar gidince değil,
eksikliği büyüyünce anlaşılır.

sonra başını kaldırıp göğe bakarsın,
geçmiş yıllar geçer gözlerinin önünden.
dönmeyen yolları, kapanan kapıları,
bir daha yaşanmayacak günleri düşünürsün.

ve dudaklarından sessizce dökülür
ömrün boyunca taşıyacağın o cümle
keşke.
ama artık vakit çok geçtir.

çünkü kader bazen bir kapıdır.
bir kez kapanır ve bir daha açılmaz.
insan yıllarca önünde bekler de,
içeride bıraktığı güne ulaşamaz.

öyle bir an gelecek ki gözyaşların,
yanağından değil, kalbinden akacak.
ve her damlası aynı gerçeği söyleyecek.

sen sevgiyi kaybetmedin aslında,
sana ait olanı kendi ellerinle bıraktın.

✍️