Gidişin Ardında Şiiri - Seyrani Göl

İstasyon tenhaydı.
Rayların üzerinde
akşamdan kalma bir ışık,
uzakta ağır ağır sönen
bir şehrin son parıltısı vardı.

Elimde eski bir bilet,
cebimde yarım kalmış
bir cümle taşıyordum.
İkisi de
nereye varacağını bilmiyordu.

Tren geldi.
Metal bir uğultuyla
geçti önümden.
Vagonların ardında
yüzler kaydı,
eller, bavullar,
birbirine yetişmeye çalışan
son bakışlar vardı.

Sen yoktun.
Ama nedense
gidişini ilk kez
orada gördüm.
Meğer insan
birini uğurlarken
yalnızca onu göndermiyormuş.

Birlikte kurulmuş
küçük ihtimalleri,
söylenmemiş sözleri,
henüz yaşanmamış günleri de
bir vagona bindiriyormuş.

Sonra tren uzaklaşıyor.
İnsan
olduğu yerde kalıyordu.

Rayların arasına
bir kâğıt parçası sıkışmıştı.
Üzerinde okunmayan
birkaç kelime...
Eğilip almadım.
Bazı şeyler
tamamlanmadığında
daha uzun yaşıyor.
Belki bizimkisi de
bu yüzden bitmedi.

Peronda yalnız kaldığımda
istasyon saati çalışıyordu.
Akrep ilerliyor,
yelkovan dönüyor,
dünya kendi işine
hiçbir şey olmamış gibi
devam ediyordu.
İnsan buna
en çok şaşırıyor:
Bir kalp kırılıyor,
bir yaprak düşüyor
ve dünya
dönmeye devam ediyor.

Sonra biletimi buruşturup
cebime koydum.
Nereye gideceğimi bilmiyordum.
Ama ilk kez
seni beklemekle
sana dönmek arasındaki
farkı anladım.

Beklemek
aynı yerde kalmaktı.
Dönmekse
artık mümkün olmayan
bir yere yürümekti.

İstasyondan çıktım.
Arkamda raylar,
ileride bilmediğim yollar vardı.
Ayrılık
insanın geride bıraktığı değil,
önünde bulduğu boşluktu.

Ve bazen
hayat dediğimiz şey,
o boşluğa bakıp
yine de yürümekti.
S.GÖL