Ardında Kalan Adam

ARDINDA KALAN ADAM

Sen giderken saat bile ürktü,
Duvarın gölgesi uzadı yere.
Bir çift ayakkabı kaldı kapıda,
Dönüşsüz bir akşam çöktü üzerime.

Ben o gece kendime dönemedim,
Adım vardı, sesim yoktu dilimde.
Senden kalan ne varsa toplamadım,
Hatıran ağırdı, kaldı elimde.

Pencereyi açtım, ay vurdu içeri,
Perdeler savruldu gecenin içinde.
Ben sana söyleyemediğim ne varsa,
Bir ömür sakladım göğsümün derininde.

Bir zaman avucunda tuttuğun eller,
Şimdi cebimde üşüyen iki yabancı.
İnsan sevdiğinden vazgeçmiyor bazen,
Yokluğuyla yaşamayı öğreniyor sancılı.

Ne sana kin biriktirdim yıllarca,
Ne de ardından bir dilek tuttum.
Sen kendi ömründen çıktığın gün,
Ben kendi içimde yolumu unuttum.

Bir gün karşılaşırsak bir sokak başında,
Yüzüme bakıp beni tanıyamazsın.
Ben yıllar boyunca seni beklemedim;
Senden sonra kendime varamadım.

Suskun Şair Fazlı Acar