Gidenler Dönmedi Şiiri - Mustafa Alp

aşk'a yalan karıştı, göğün rengi soldu birden,
bir söz düştü dudaklardan, ömür düştü yerinden.
yemin dedik rüzgar imiş, avuçlarda savruldu,
insan en derin yarayı sevdiğinin elinden.

sevgiye ayrılık düştü, güller suskun kaldılar,
geceyi bekleyen kuşlar kanatlarını sardılar.
bir ömür kapı gözleyen nice mahzun yürekler,
dönmeyen ayak sesine ömürlerini adadılar.

dost dedim, yüz çevirdi, yabancı hal hatır sordu,
kardeş bildim, sessiz kaldı, içimde dağlar kurdu.
meğer hançer çelik değil, suskunlukmuş en keskin,
bir tek sözün eksikliği nice ömrü savurdu.

altın dedikleri şey pas tutan bir zincirmiş,
şöhret dedikleri ses, dağ başında yankıymış.
bir lokma helal ekmek, bin saraydan yüceymiş,
vicdanını satmayan, dünyanın sultanıymış.

ey gönül, ne beklersin fanilerin kapısından?
toprak aynı sabır ile örter şahı, yoksulu.
bir kefendir son payımız, gerisi ince gölge,
ölüm eşitler sonunda en kibirli kulunu.

hak bazen sessiz yürür, zulüm alkış toplarken,
gece en koyu haline şafaktan az evvel varır.
sabır, taşın bağrında bile yeşeren bir fidandır.
vakti gelince adalet, gecikse de kapı çalar.

bir ömür taşıdım seni içimde sönmez ateşle,
adını yağmur yazardı sessiz mezar taşına.
ne sen kaldın yanımda ne de eski günlerim,
yalnızlık nöbet tutuyor ömrümün kıyısında.

sorarsan hala seni.
bir duanın sonunda,
bir ezanın sesinde,
rüzgarın getirdiği kırık bir hatırada ararım.

çünkü bazı isimler
dilden değil,
ruhtan silinir.

ve bazı gidişler
bir kapının kapanışı değildir.
bir ömrün içinden
sessizce çekilen ışıktır.

aşk'a yalan karıştı.
yemin utandı,
vefa başını eğdi,
merhamet sustu,
sadakat yetim kaldı.

işte tam o vakitte
gidenler gitti.
ne ardına baktılar,
ne bir selam bıraktılar,
ne de dönüşe dair
tek bir umut.

şimdi biliyorum.

dönen yol bulandır,
kalan hatıradır.

ama öyle insanlar vardır ki.

bir kez giderler.
ardından mevsimler yaşlanır,
saatler yorulur,
şiirler susar,
dualar sessizleşir.

ve onlar.
bir daha dönmez.

✍️