Güleç bir yüzün arkasına saklanmış
Ağlayan bir çağlayandım
Tuzumun kuruması yüzümde
İçimde yara açıyordu gizlice
Tuzlarınla sevdim seni ben
Ekmeksiz katıksız yüreğimde
Sonbahardaydım artık
Kahverengilerden bir zaman
Alıp götürmüştü
Ölümün kıyılarına
Ağustos kadar yalnızdım
Ağustos kadar yorgundum
Yaprağa düştü yağmur damlası
Yeşilinde kayboldu
Yarısı da toprağına düştü
Zaman buhar oldu
Hayaller un ufak oldu
Bu barut kokusu
Çok yorgun bir hasatın düşüncesiydi
İntihardan kaçınabilme çabası
Bu kadar umut hayal kırıkları
Kanatacaktı canına dokunan bir yerlerini
Hissettirmeden kendine
Kendini alıp gidebilme savaşıydı
Kâinatın içinde bir noktaya saplanmışım gibi
Geceler en şuh elbiselerini giymiş peşimde dolanmakta
Yolunda yürümenin yorgunluğunu hissetmek
Etin içinden kurşun geçirmek gibi
Sancısı yüksek geceler
Ömrün en kırılgan cam gibi dakikalarıdır bunlar
Atalarımdı
Hep delikanlıydılar
Hep cesurdular
Namerde bile
Hep merhametliydiler
Aslan gibi çarpışarak
Gecenin köründe
Yaşlı kısa boylu bir simitçi
Sert ve emin adımlarla yürümekte
Elinde simit tablası
Üstünde muşambası
Sıcaklığını koruma endişesinde
Salak saçma bir idealin
Bir yönetimsizliğim pis bir timsaliydi
Şehit kanını döktüğü topraklarda
Hor görülmesi mümkün değildi
Hor görenlerin gözlerine bir perde çekilmiş
‘Biz istersek onları doğru yola sevke deriz’ der yaratan
Durup dururken düştüğüm çukurlar
Gökyüzümde bir tek yıldızım kalmamış
Bakarken ağladım karanlıklara
Gözyaşlarım düştü
Kesme taşlı sokaklara
İçim acır
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!