Gelmeli İnsan Şiiri - Burak Ergen

Dönmeli insan benliğinin keşfine, kendi terk etmeden onu birdenbire
Bakmalı kendinin gözüne, düşmeden keder dolu hislere.

Ermeli kendinin düşüncelerine, son bulabilsin ızdırap sızısı diye
Gelsin ki yeni yüzler sürsün gözlerine, dönsün oraya kıblesini kaybetmişçesine.

Gelsin işlediği sürece saatler, dönsün çarkı özgürlüğün yelkovanıyla
Kovsun insan cennetin zebanilerini, kurutsun cehennemin tüm pınarlarını.

Gelip görmeli insan en azılı şeytanı, hâlini gösterecek ona sakladıkları
Bir anlamın düşkünlüğünde, bir tarifin beriliğinde; tanınmaz düşen mecaline.

Gelmeli insan kendine ki boyansın kızıl yıldızları
Değişsin yalancı diyara esen rüzgârı, sürdürsün kendini fırtınası.

Gelmeli insan düşüncedeki göçleri sürdürerek, katarak önüne fenalığın sihirli tozlarını
Yoksa kesmesi zaruridir hükmün sesini, sona erdin diye saltanatı belki.

Gelmeli insan kendine ki, bilmeli yolunun düşünce sarayına nasıl çıkacağını
Oradan kaçan tüm günahlara nasıl Ebabil nidasıyla taşlar fırlatacağını.