Kendi Mahzeninde Şiiri - Burak Ergen

Gelmemeli insan hiçbir yere, kendini görmediği sürece
Bir meyli ve birkaç parça da hevesi var herkesin yaşamı yeşertmeye
Bir bilse eksik olan her şeyi, kendinin neler söylemek istediğini
Ayırır kendini bir yana, şafak sökene dek gerçek bildiklerini bir yana.

&

Kimisi yalan katar gerçeklerin pınarına
Kimisi ihanetin çomağını sokar yazgının çarkına
Günah görülenden, hilebazlıktan, kötülükten de öte
Kendinin mahzenlerine tıkılır alışkanlıklarını süsleyen zincirle.

&

Çıksan kendinin ötesine, bir özgür ruh sayarlar
İnsan aşağıların en beterine, insanı diri diri cehenneme sokarlar
Her saat başı hiç utanmadan yüzlerine farklı bir maske takarlar
Baktıkça derinlerde neyin yankılandığına, şaşarsın kendine bile o karanlıkta.

&

Yaşamın önü, türlü iyi niyetin cehennemiyle örülü
Tanrılar süslü, ruhun çökük, onunla konuşanların dili yalana mühürlü
Bir aldanıştan daha hisli, yıllarca görülmez gözü
Işıktan, bildirilen hadlerden mahrum kalarak hissedersin birkaç firariyi.

&

Bir rüşvet gibidir söylenen her iyi söz
Aldatmak içindir masumiyetle bakan bir çift göz
Bir hilebazlığın zamanı, eversen de artık kendini bundan gayrı
Terk edersin görmek istemediğini artık, olmadığı gibi başka bir dönüş yolu.