Hangi ismi verirse versin kendine, benliğin rüzgarı tersten esmekte
Kendinden ne kadar parça eksik her vakitte
Gözlere çeyrek kala gerçeğin kendisi
Bir sonsuzluk, zihnin her çıkmaz odasında.
&
Benliğini zincire vuran kimsesiz bir kişi
Bağlıydı kişinin düşünceleri, demirlenmişti elleri
Özgürlüğün umuduyla çekip vurdu öğrendiklerini
Dağılıyordu tüm yalanlar, gökte yeni bir ay.
&
Varoluşun hızıyla yaşandı tüm hisler
Gözünü araladı gerçekler
Gördü onda korkusunu benlikler
Sessizliğe çekildi, özgürlüğün izini süren tüm diller.
&
Kovalamamak gerek benliği, düşüncelere yetişemeyecek kadar çok uzaklara
Yoktur artık onun hiçbir vakitte acelesi
Karışmaktır niyeti, her düşüncede başka bir yaşamın arasına
Her yanı kırıp dökerek dağıtmaktır tercihi, gözlerden ırak kala kala
Terk edip giden bir bahar neşesi
Budur insanın yaşamdaki nefesi
Bir akıl sıkılır derinlerdeki
Bu kadar mıdır varoluşun berisi
Yaşadığıdır sadece o, daimi kendi hislerindeki.
İnsafı olmayan, karanlık tarafından örülmüş duygudadır varlık
Haberi olmaz hangi düşüncenin ne zaman doğacağından
Geçer masmavi gökyüzünün altında, mavi denizlerin karşısına
Konuşur orada bir başına arzuladıklarıyla.
&
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!