Caddeler yorgun, kaldırımlar kirli sarı.
Göğsümde dolaşır bu arsız rüzgârın efkârı.
Bir tren çığlığı geceyi ikiye böler;
geçtiğim koridorlarda
ayak sesim hâlâ döner.
Duvarlarda yüzler var,
bakışları silinmiş.
Her pencere
bir başka vedaya çevrilmiş.
Ben unuttum sanmıştım,
adını anmadan.
Meğer insan kurtulmuyormuş
içinden kaçmadan.
Bir kapı kapandı arkamızdan.
O yangından
duvarlarda bin gölge kaldı.
İnsan dil ucuyla “bitti” der;
yaralı kalbi inanmaz.
Sol cebimde sönmüş bir kibrit çöpü.
Sırtımda,
yarım kalmış bir ömrün yükü.
Biz hangi zamanın kırık karesiyiz?
Suskun suların
fırtınalı sesiyiz.
Beynimde uğuldar o eski liman.
Gemiler döner;
dönmez giden zaman.
Günler geçiyor.
Takvimler yalan.
Zaman geçiyor…
Geçmiyor o duman.
Cebimde yırtık bir bilet;
her yön biraz gurbet.
Dilimde paslı bir emir:
“Biraz daha sabret.”
Hangi şehre gitsem
aynı akşam karşılar beni.
Aynı sokak lambası
yüzüme seni çarpar.
Sen uçurumun karşı kıyısı değildin.
Düşerken tuttuğum
son rüyanın kendisiydin.
İki ayrı gövdede
aynı yara büyüttük.
Birbirimizi severken
kendimizden sürüldük.
Adını söylesem,
sokak taşları doğrulur.
Gözlerini ansam,
içimde bir mahalle kavrulur.
Boynumuzda gururun
görünmeyen zinciri.
Biz susarsak söyle,
kim duyacak bizi?
Kim indirecek omzumuzdan
bu suskunluğun ağır elini?
Kendimizden bizi
kim kurtaracak?
Bir tren daha geçer.
Camları karanlık…
Zaman geçer.
Zihinler bulanık…
Kayıt Tarihi : 16.07.2026 15:00:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Geçmiyor O Duman” önce bir rock şarkısının sözleri olarak doğdu. Şarkıyı YouTube’daki Sözü Benden kanalımda, youtube.com/@sözübenden adresinde paylaştım. Sözleri müzikten ayırıp yeniden okuduğumda ise bu metnin kendi nefesine ihtiyaç duyan bir şiir olduğunu gördüm. Dizeleri yavaşlattım, tekrarları azalttım; bazı cümlelerin önüne ve arkasına sessizlik bıraktım. Böylece şarkının ritmi geri çekildi; trenlerin, limanın, dumanın ve geçmeyen hatıraların sesi daha belirgin hâle geldi. Bu şiirde geçen tren yalnızca bir taşıt, liman yalnızca bir yer değildir. Tren uzaklaşanı, liman dönmesi bekleneni, duman ise zaman geçtiği hâlde insanın içinden çekilmeyen hatırayı temsil eder. İnsan şehir değiştirebilir, başka caddelerde yürüyebilir, kendine “bitti” diyebilir. Yine de bazı ayrılıklar dışarıda değil, insanın içinde yaşamaya devam eder. “Gemiler döner; dönmez giden zaman.” dizesi şiirin temel duygusunu taşır. Günler ilerler, takvimler değişir; fakat insanın geçmişte bıraktığını sandığı bazı anlar zihninde donup kalır. Bu yüzden şiirin sonunda tren bir kez daha geçer. Camları karanlıktır. Zaman geçmiştir ama zihin hâlâ bulanıktır. Çünkü bazı dumanları rüzgâr değil, insanın kendisi dağıtmak zorundadır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!