Geçmez Alışılır Şiiri - Mustafa Alp

sen’den sonra
hiçbir şey eskisi gibi olmayacak, dedim ya
laf olsun diye demedim,
vallahi olmayacak.

sabahlar mesela.
eskiden çayı koyardım,
buharı yüzüme vururdu da
yaşıyorum derdim.
şimdi çay da soğuyor
ben de.

güneş doğuyor hala.
utanmadan, sıkılmadan
her gün aynı yerden.
bir tek sen doğmuyorsun artık
içime.

mevsimler var bir de.
takvimde yerlerini almışlar,
bahar gelmiş, yaz kapıda.
ama benim içimde
hep aynı ayaz,
hep aynı kış nöbeti.

rüzgar esiyor mesela,
saçını dağıtacak diye bekliyorum hala
alışkanlık işte.
sonra hatırlıyorum
rüzgarın da bir suçu yok,
sen yoksun.

şiirler.
en çok da onlar yarım kaldı.
eskiden sana yazardım,
sana kızar, sana güler, sana susardım.
şimdi yazıyorum yine
ama sen yoksun diye
kelimeler de küsmüş bana,
iki satır sonra çekip gidiyorlar.

bir sigara yakıyorum,
dumanı sana benzetiyorum
dağılıyor,
yok oluyor,
ama kokusu kalıyor işte
inatla.

sen’den sonra
hiçbir şey eskisi gibi olmayacak artık,
bunu en çok da
akşamları anlıyorum.

çünkü akşam dediğin
insanın içine çöken bir şeydir,
sen yokken
biraz daha ağır,
biraz daha isyankar.

ama bak,
yine de yaşıyoruz işte
inat mı, alışkanlık mı
ben de bilmiyorum.

sadece şunu biliyorum.
bir gün biri çıkıp
geçer derse
ağzının ortasına bir şiir bırakırım.

çünkü bazı şeyler geçmez,
alışılır sadece.

ve ben
sana değil belki ama
yokluğuna
fena alıştım.