Geceye Düşen İzin Şiiri - Yücel Özkü

GECEYE DÜŞEN İZİN
Bu gece sessizlik omzuma çöktü,
Ay, adını saklıyor bulutların ardında.
Rüzgâr, senden kalan kokuyu taşıyor,
Ben, eksikliğini sayıyorum yıldızlarda.

Gecenin koynunda üşüyor düşlerim,
Pencereme yaslanmış uzun bir hasret.
Ellerim boşluğa uzandıkça anlıyorum;
En derin yalnızlık, dokunamamaktır.

Bir lamba titriyor odanın kıyısında,
Gölgem bile senden yana susuyor.
Kalbim, her çarpışında aynı soruyu
gecenin karanlığına bırakıyor.

Eğer bir gün bu sessizlik çözülürse,
ilk ışıkla değil, senin sesinle uyansın sabah.
Çünkü ben, her gecenin sonunda
seni bekleyen bir kalp olarak kalıyorum.

YÜCEL ÖZKÜ
30 Haziran 2026/06:28