Geceye Açılan Şiiri - Yücel Özkü

GECEYE AÇILAN
Şimdi açsam pencereyi, beklesem
gecenin bir vakti…
Şehir susar, içime çekilir her şey,
ben çoğalırım kendi eksikliğimde.

Rüzgâr unutur adımı bir sokakta,
camda titreyen gölgemle konuşurum.
Her ses biraz daha uzak bir hatıra,
ben kendime dönmüş bir suskunluk olurum.

Gece ağır bir su gibi iner üzerime,
zaman yavaşlar, kalbim derinleşir.
İçimde kırık bir yanıt arar dururum,
hiç sorulmamış sorularla büyürüm.

Ve anlarım ki insan en çok gece,
kendine çarpıp geri döner içinden.
Ne dışarıda kalan bir dünya kalır,
ne de içeride sığınacak bir ben.

Yücel ÖZKÜ
24 Nisan 2026/01:15