Uzunca bir yol geçer,
Kalbimin tam ortasından;
Senden başlayıp yine sana uzanan,
Sonu da vuslatım olan…
Diyar diyar memleketleri barındırır bu yol;
Lehçeleriyle seni anlatan,
Meramları, sana bağlılık olan
İnsanlar vardır bu illerde.
Kırlangıçlar vardır bu yolda,
Yolunu gözleyen;
Senden mırıldanan keklikler,
Seni anlatan türküler…
Ağlayan gelin bakışlarınla, başını eğdiğinde,
Rengârenk çiçekleri görürsün yol kenarında;
Işıltısını gözlerinin parıltısından alan,
Gözyaşlarımla sulanan,
Kokladıkça seni hatırlatan çiçekler…
Destanlarını çocuklara ezberletirim,
Gülüşünü dağlara…
Suskunluğunu içime çekerim,
Aynalara baktıkça diner ancak hasretim;
Gözlerine günahsız bakabilmektir tek isteğim.
İncecikten bir yağmur yağar,
Ben ise senin gölgene sığınırım.
Sinemde parçalanır her zerren;
Aşktan nasibimi sende ararken,
Şükrümü yokluğunda bulurum en son.
Varlığınla başladığım yolu,
Yokluğunla bitirdim işte…
Sevdiceğim,
Seni unutturan varlıktansa,
Varlığını hatırlatan yokluğunda sevdim seni.
Kayıt Tarihi : 22.04.2026 18:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yine yeniden zalımın evladının maruz bıraktığı aşk yükünü bu sefer derinden hisseden şairimiz, külliyatını zalımın evladı üzerine inşaa edeceğine yemin etmişçesine tohumlandırırken nükseden kronik aşk buhranındaki çırpınışlarını mazur görüyoruz ve ders çalışması gerektiğini telkin ediyoruz. Hadi kalk ders çalış sonra ağlarsııınn!!
beğeni ile okudum
dilinize sağlık
TÜM YORUMLAR (1)