Çehremdeki anlamsız gülüşlerin sebebi,
Kalbimdeki buruk aşkın sahibi,
Tefekkürün hakikati,
Teşekkürün dilencisi,
Düşlerimin katili…
Sayende mekânlar ikiye ayrıldı:
Seni arayıp da bulamadığım,
Aramak istemeyip de bulamadığım.
Geçti, diyorum bazen;
Zaten imkânsızdı.
Gerçi hangi olanı bildik ki…
Fakat sen yine de yoksun.
Yokluğunda arıyorum seni,
Orada da bulmak istemiyorum.
Acaba ben miyim kör olan,
Seni arayıp da bulamayan?
Yoksa sen misin varlığımdan habersiz olan,
Sessiz haykırışlarımı duymayan?
Sen mi sağırsın,
Senin sesinden başka bir şey duyamayan ben mi?
Kalbim senden konuşmak istiyor,
Öyle vakitlerce;
Bana her anlattığındaki gibi:
Sessiz, uysal, zarif…
Ben de susayım, sen konuş içimde;
Benimle, birlikte, seninle…
Seni dinlemek için susan ben mi dilsizim,
Yine de ağzını açmayan sen mi?
Tek bir kelimeye sığar mı tüm bu hisler?
Bu mudur aşk dedikleri?
Ne kadar kaba, sığmış meğer
“Aşk” diye övündükleri…
Değil bir kelimeye,
Destanlara sığdıramadığım
Sevdama sığdın.
Gönlüme yerleştin,
Ruhuma işlendin.
Sen her şeyden bihaberdin…
Nadan, neden?
Kayıt Tarihi : 18.04.2026 01:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Fark edilememe buhranını yaşarken kırılan kalbi hep onun için attı. Buğulu gözleriyle hep onu aradı. 2 yıl önce yazmıştım. O zamanlar da beyhude bir hayal olduğu kanaatinde olacağım ki kimselere bahsetmedim. Doğrusu bahsedemedim. Adını kalbime mıh gibi kazımışken başkalarının ağzında pelesenk olsun istemedim. Bugün neden ilk şiirim olarak paylaşıyorum, açıkçası bilmiyorum? Belki de kimsesizlik trajedisinden çıkmak için önce yalnızlığımı paylaşmam gerekiyordu. Mıhı sorarsınız, o hala ilk günkü gibi:)
beğeni ile okudum
dilinize sağlık
Teşekkür ederim efendim, gönlünüze sağlık.
TÜM YORUMLAR (1)